Ik heb altijd al eens een MMO willen spelen, alleen weet ik eigenlijk niet waarom. Massive spreekt me enorm aan, niet voor niets ben ik gek op open wereld games die veelal groots in opzet zijn, Multiplayer en Online trekken me dan weer een stuk minder. En toen was daar Crimson Desert. Een game die werd aangekondigd als MMO, en gaandeweg zijn ontwikkeling de MO verloor. Oftewel een M-game, en dat is nu net wat ik zocht in een MMO.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen afschuw tegen anderen. Graag mag ik jullie uitdagen in een competitieve game, alleen wil ik niet afhankelijk van je zijn. Niet voor niets ontstonden er ruzies binnen mijn relatie toen games als Overcooked en Split Fiction gespeeld werden. Een geduldig type zou ik mezelf dan ook niet willen noemen. Kan ik echter alleen van mezelf op aan, dan is het compleet anders. En met die gedachte is Crimson Desert duidelijk ontworpen. Een game die je best wil vertellen dát er een puzzel is, hoe je deze oplost zoek je zelf maar uit. Het is slechts een klein voorbeeld dat toepasbaar is op de gehele spelwereld. Zelfs na tientallen uren worden er spelmechanismen op je afgeworpen die je weten te verrassen. Of je moet het al op het internet hebben opgezocht. Geen probleem, er is niemand die je ervoor zal straffen. Dit is immers geen MMO.
De eerste stappen in Pywel zijn wat onwennig. De controls voelen niet erg intuïtief en zijn eerder een leerproces dat je onder de knie moet krijgen. Zelfs na tientallen uren sprong ik rondom gesprekspartners omdat de ontwikkelaar bedacht had dat springen en een gesprek starten prima onder dezelfde knop samengebracht kon worden. Dat je ook bijna in de persoon moet staan om het prompt te krijgen helpt wat dat betreft niet mee. Nu is dit slechts één voorbeeld van velen waar ik worstelde met de besturing. Voor sommigen kan dit een reden zijn om snel af te haken, en dat kan ik je ook niet helemaal kwalijk nemen. Toch vraag ik je om even door te bijten. Want hoewel cliché is het waar: oefening baart kunst. Of misschien beter gezegd: uren gameplay baren kunst. En gedurende deze uren gameplay blijkt ook waarom Pearl Abyss ongetwijfeld moeite heeft gehad om de controls samen te brengen.
Als ontwikkelaar kun je je pijlen richten op enkele gameplayaspecten. Natuurlijk, binnen een open wereld staat verkenning veelal centraal, dus die kunnen we afstrepen. Random activiteiten en mini-games? Er zijn geen games binnen het genre die zonder kunnen. Afgezien van deze toch ietwat standaard features krijg je de verschillen. In de één kun je materialen verzamelen om te verkopen of voor crafting te gebruiken, in de andere kook je een maaltje om sterker te worden en in de volgende bouw je een eigen basis, speel je als meerdere personages of stuur je metgezellen op missie. Maar niet bij Pearl Abyss. Op dit kantoor lijkt er een ideeënbus gestaan te hebben waar iedereen zijn gedachtegoed in kwijt kon. En het zou me verbazen als veel ideeën de prullenbak in zijn gegaan. Weliswaar is niet ieder idee even sterk uitgewerkt, dat het in de game terecht is gekomen verdient een groots compliment, want nergens voelt het misplaatst of alsof het bij een idee had moeten blijven.
Wellicht is er zelfs zoveel tijd gaan zitten in het uitwerken van de ideeën dat het verhaal vergeten werd. Kliff McDuff – een naam die zijn nietszeggende karakter eer aandoet – behoort toe tot de Greymanes groepering en na een aanvaring met de rivaliserende Black Bears moet hij dit met de dood bekopen. Het blijkt slechts een kortstondig overlijden, eenmaal op miraculeuze wijze ontwaakt is hij uit op eerherstel en het terugvinden van zijn voormalig kompanen. Een verhaal om snel naar de achtergrond te schuiven, er ligt immers een open wereld aan je voeten en er is niemand die je verplicht om de hoofdmissies als leidraad te gebruiken. En dus stapte ik al snel weg van de gebaande paden. Mensen die op mijn pad kwamen vroegen om hulp, bazen blokkeerden me dit pad, puzzels dienden opgelost te worden en groepen vijanden werden een kopje kleiner gemaakt. De oplossing in ieder van deze situaties is ook vrijwel nooit eenzijdig. Bovendien ga ik er dan misschien te makkelijk vanuit dat je überhaupt tot een oplossing komt. Met name de puzzels hebben me soms hoofdbrekens gegeven. Soms resulteerde dit in het weglopen ervan, soms kwam de oplossing door geluk in plaats van kunde.
Crimson Desert is hierdoor niet voor iedereen. Een Red Dead Redemption of Breath of the Wild zijn voorbeelden van meer toegankelijke genregenoten. Games die meer uitgekleed zijn in termen van mogelijkheden, waardoor ze juist gerichter kunnen zijn in wat het wél doet. In Crimson Desert kun je tweehonderd uur stoppen en nog altijd worden verbaasd. Dat is een sterkte en een zwakte. Door de enorme verscheidenheid is het bijna niet te doen om ieder spelconcept goed onder de knie te krijgen. Neem het vechten. Nooit had ik het idee dit echt volledig onder de knie te hebben. Ondanks upgrades, een almaar groeiend arsenaal aan technieken en verbeterde uitrusting bleef de basis onwennig. Als je iemand bent die slechts enkele uurtjes per week aan games kan spenderen is de kans groot dat je je de controls steeds opnieuw eigen moet maken.
Toch verdient Pearl Abyss een groot compliment. Want hoewel duidelijk is dat er genoeg punten aan verbetering onderhevig zijn is dit nu precies wat ze doen. Er zijn weinig studio’s die zo goed luisteren naar hun achterban en in een razend tempo verbeteringen doorvoeren. Of het nu gaat om de grootte van quest icons op de map of meer inventory slots, het zijn kritieken die binnen no time worden verhopen middels een patch. Je zou kritisch aan kunnen voeren dat de release te vroeg heeft plaatsgevonden, andersom bekeken kun je moeilijk klagen over imperfecties in een game waar je honderden uren in kunt stoppen. Daarvoor neem ik de technische mankementen, waaronder pop-in, op momenten rare belichtingen en ietwat lange laadtijden bij het opstarten en na het vinden van de dood, graag voor lief.
Beoordeling
85
Crimson Desert is veel. Heel veel. En voor velen ongetwijfeld teveel. Het wil van alles wat, en juist daardoor is niet ieder element even sterk uitgewerkt. Ik kan makkelijk een lijst van punten oplepelen waar verbetering in mogelijk is. En toch werd ik steeds weer aangetrokken tot de game. Als ik speelde vlogen de uren voorbij, speelde ik niet dan dacht ik aan de dingen die ik nog wilde doen. Crimson Desert mag dan niet voor iedereen zijn, als het je eenmaal weet te grijpen dan laat het je niet meer los.
