“Zou je er niet gewoon mee stoppen?” Een vraag die me gesteld werd nadat ik steeds gefrustreerder werd. Het aantal keren dat ik de dood had gevonden was niet meer te tellen. Een Achievement wees me erop dat het minimaal tien keer was binnen één specifieke situatie. Alsof Don’t Nod trots was op deze prestatie.

De Franse ontwikkelaar ken je mogelijk van hun verhalen uit Life is Strange, beklimmingsavonturen van Jusant en de nadruk op twee personages in Banishers: Ghosts of New Eden. Voor hun nieuwste game Aphelion proberen ze uit al deze games te putten. In het jaar 2062 is de aarde vrijwel onleefbaar geworden en zoekt de European Space Agency naar planeten on het voortbestaan van de mensheid kunnen garanderen. Het oog is gevallen op de ijsplaneet Persephone en het is aan astronaute Ariane Montclair en engineer Thomas Cross om een verkenningsmissie uit te voeren. Een noodlanding zorgt er echter voor dat de twee van elkaar gescheiden worden en er een belangrijke missie bij komt: het terugvinden van elkaar.


Je beleeft het voorval vanuit beide kanten en leert al snel dat Thomas zijn toestand zorgwekkend is, terwijl Ariane er alles aan doet om bij hem te komen. Dit levert een tweedeling op in termen van gameplay. De meeste aandacht gaat uit naar Ariane, die voornamelijk moet klimmen en op stealth moet vertrouwen, terwijl Thomas onderzoek pleegt en zijn zuurstof op peil moet houden door zich tijdig tussen zuurstofstations te bewegen. Voor beiden is duidelijk een andere opzet gekozen en toch hebben ze één ding met elkaar gemeen: ze kletsen de oren van je hoofd. Middels ellenlange monologen – contact tussen beiden is namelijk niet mogelijk – geven ze commentaar op werkelijk alles. Zelfs als er een kwade entiteit het op ze voorzien heeft en ze stilletjes te werk moeten gaan weerhoudt dit ze er niet van om te blijven praten. Dit terwijl de game ook audiologboeken heeft waar ze alles in kwijt konden.

Het praten is niet alleen onnodig, het is ook nog eens afleidend. Persephone is een schitterende ijsplaneet met indrukwekkende vergezichten, soms nog eens extra onderstreept door een camera die zich even terugtrekt om je eenzaamheid te benadrukken. Op deze momenten is het gieren van de wind en de sneeuw die in je gezicht slaat, afgewisseld met een sterke soundtrack, voldoende om een sterke sfeer neer te zetten. De beelden zeggen genoeg en het is niet nodig dat het duo blijft benadrukken wat hun missie is en hoe graag ze de ander willen vinden. Ondanks een beperkte spelduur van zeven uur had ik wel graag wat meer variatie in omgevingen gezien. Hoewel ik begrijp dat het hier een ijsplaneet betreft met beperkte mogelijkheden ben je voornamelijk door ijsgrotten en onderzoeksstations aan het lopen.


De gameplay valt zo mogelijk nog meer in herhaling als de omgevingen. Dit had ik geen probleem gevonden als het goed was uitgewerkt, maar in plaats daarvan voelt het nooit lekker aan. Ariane reageert traag op je input, haar sprongen voelen vreemd en de ontwikkelaar tracht steeds nieuwe dingen te bedenken om je toch vooral traag voort te laten bewegen. Of je nu langzaam over ijs loopt, langs een kwade entiteit sluipt of je in een sneeuwstorm naar veilige punten begeeft; het is vooral een excuus om de vaart eruit te halen. Het gebruik van een scanner om elektromagnetische activiteiten te meten en middels het afstellen van frequenties in je voordeel te laten gebruiken brengt gelukkig nog enige afwisseling.

Het verhaal is interessant genoeg om je door te laten spelen, benieuwd naar hoe het afloopt. Toch was dit voor de ontwikkelaar niet genoeg. Waarom je immers een verhaal van vijf uur laten beleven dat je door wil blijven spelen, als je er ook een verhaal van zeven uur van kunt maken door je voortdurend een halt toe te roepen. Een spring missen? Dood! In het water terecht komen? Dood! Merkt de entiteit je op? Dood! Tegen een obstakel aan glijden? Dood! Hier zou ik nog vrede mee hebben als het mijn eigen fouten waren, ware het niet dat dit in tachtig procent van de gevallen buiten je eigen schuld om ligt. Of het nu is omdat je een rand niet vastgrijpt of de entiteit je alsnog pakt terwijl je stil stond; de ontwikkelaar lijkt er plezier in te hebben gehad om je op zoveel mogelijk frustrerende manieren te laten sterven. Ze hebben zelfs meerdere Achievements bedacht om dit te onderstrepen.


En dus was ik er op een gegeven moment klaar mee en konden de laatste twee missies, die vrijwel volledig draaien om stealth, me gestolen worden. Omdat de nieuwsgierigheid naar de afloop het uiteindelijk won ben ik doorgegaan. Gefrustreerd en vloekend als ik weer eens de tekst ”Ariane was killed by an alien lifeform” in beeld zag komen. Niet omdat ik onzorgvuldig te werk was gegaan, nee, ik werd gestraft omdat ik geluid maakte door tegen een onzichtbaar obstakel te lopen. Gelukkig kon ik ook een lach niet onderdrukken toen ze ineens begon te zweven in plaats van te lopen, en ladders met twee handen tegelijkertijd pakte in plaats van om en om. Toen de credits eenmaal over het scherm rolde gaf ik een zucht van opluchting. Een Chapter Select om ontbrekende collectibles op te sporen liet ik met alle liefde aan me voorbij gaan. Laten we hopen dat de aarde nog lang bewoonbaar blijft, een reis naar Persephone gun ik niemand.