Als een ontwikkelaar als Rockstar Games, Larian Studios of SuperGiant Games een nieuw project aankondigt sta ik vooraan in de rij om er kennis mee te maken. Het Poolse Fumi Games heeft nog een lange weg te gaan om deze status te bereiken, maar toen ze in 2023 hun debuutgame MOUSE: P.I. for Hire presenteerden was ik wel meteen enthousiast.

Film noir. Cartoonesk. DOOM. Cuphead. Slechts enkele termen die in me opkwamen bij het zien van de eerste trailer. Te midden van al deze termen staat Jack Pepper. Een muis die na jaren in dienst te hebben gezeten nu werkzaam is als privédetective. Vanuit zijn kantoor in Mouseburg tracht hij zaken op te lossen en als journaliste Wanda Fuller hem laat weten dat een goochelaar is verdwenen – en ditmaal niet als onderdeel van de show – duikt hij er meteen in. Het blijkt slechts het startschot te zijn van een veel complexere zaak die je onder andere langs filmsets, de opera en een laboratorium brengt.

Om het verhaal tot leven te laten komen zijn alle personages ingesproken. Voor Jack Pepper is niet de minste naam aangetrokken, Troy Baker laat hem echt tot leven komen. De stemacteur ken je mogelijk van zijn vertolkingen als Joel (The Last of Us), Sam Drake (Uncharted 4) en Indiana Jones (Indiana Jones and the Great Circle), om enkele namen uit zijn indrukwekkende palmares te noemen. En ook andere rollen als barman John Brown en wapenexpert Tammy Tumbler zijn met veel charme van een stem voorzien. De gesprekken zijn hierdoor leuk om te volgen en zitten bovendien vol (kaas)grappen en verwijzingen naar andere media.


Het oplossen van een verdwijningszaak vraagt weinig van de speler zelf. Hints verzamelen is niet veel meer dan deze oppakken binnen de lineaire levels, waarna ze automatisch worden gerangschikt en ook de conclusies niet zelf getrokken hoeven te worden. Gelukkig sta je dit niet allemaal vanaf de zijlijn te aanschouwen, al snel blijkt je bemoeienis namelijk niet gewaardeerd te worden. Nu is Jack Pepper door zijn dienstjaren niet onbekend met het gebruik van wapens en dus moeten hordes vijanden het loodje leggen terwijl jij dichterbij de waarheid tracht te komen. Je start met een standaard geweer, en al snel breidt je de mogelijkheden uit met onder andere een shotgun, een Devarnisher waarmee je zuur schiet of TNT staven. Middels gevonden blauwdrukken kun je de wapens upgraden zodat je meer ammunitie mee kunt dragen of een secundaire aanval uit kunt voeren.

Ondanks een gevarieerd aanbod zul je het grootste deel links laten liggen. Al snel waren de Tommy Gun en Devarnisher mijn favoriet en wisselde ik enkel op de spaarzame momenten dat ik geen kogels meer had. Minder gevarieerd is het aanbod in vijanden. De één rent op je af, de ander vliegt en een volgende schiet vanaf afstand, en hiermee heb je het eigenlijk wel gehad. Van veel tactiek is ook geen sprake, simpelweg je geweer legen op alles wat beweegt is veelal voldoende. Om toch tot enige afwisseling te komen zijn er zo nu en dan bazen, die gelukkig een stuk origineler zijn. Toch zien we ook hier dat de ontwikkelaar het een goed idee vond om ze te combineren met een vrijwel eindeloze stroom vijanden die op je af rent, wat resulteert in een enorme chaos die het effect van de bazen juist naar de achtergrond drukt.


Tussen het schieten door is er ook ruimte om te verzamelen. Naast de eerder genoemde blauwdrukken zijn er collectibles in de vorm van figurines, honkbalkaarten (waarover later meer), kranten, comicpagina’s en geld. Hoewel ik mijn best deed zoveel mogelijk te verzamelen maakt de game je dit niet makkelijk. Deuren sluiten zich achter je zonder mogelijkheid om terug te keren en er is momenteel geen optie om eerder bezochte levels opnieuw te doorlopen. Sterker nog, er is niet eens een mogelijkheid om het geld dat je in het laatste level verzamelt uit te geven. Een deel van deze collectibles is bovendien verstopt in kluizen, die je moet openen door een mini-doolhof te voltooien door alle cilinders omhoog te duwen. Indien je faalt dan blijft de kluis dicht en mis je de desbetreffende inhoud. Of je laad even je laatste savegame in, dat kan natuurlijk ook.

De opzet van de levels is, ondanks hun andere locaties, vrijwel identiek. Kom je in een grote arena waar ontplofbare tonnen, ammunitie en leven te vinden is, dan weet je dat er een gevecht staat te wachten. Dit eenmaal voltooid ga je veelal via een kleinere gang door naar het volgende gebied, waar er weer een gevecht voor je klaar staat. Weliswaar krijg je soms een sidequest mee, denk aan het maken van een foto of vinden van een poster, alleen vraagt dit niets van je. Je hoeft bijvoorbeeld niet zelf op zoek te gaan naar de locatie van de foto, dit wordt gewoon voor je aangegeven. Fumi Games heeft wel getracht iets meer verdieping aan te brengen door je onder andere een dubbele sprong en grijphaak te geven, maar toch blijf je met het gevoel achter dat de game misschien net iets te lang door gaat. Zelf had ik ongeveer vijftien uur op de teller staan, als je echter minder op de collectibles uit bent kun je dit terugbrengen tot zo’n twaalf uur.


Dat ik toch met een goed gevoel terugkijk op de game ligt aan verschillende factoren. Ik noemde de humor en sterke gesprekken al, en ook de jazzy soundtrack draagt bij aan de sfeer. Wat me ook nooit ging vervelen is dat je de hele game in zwart-wit speelt. Het past prima bij de jaren dertig vibe en is doordrenkt met stijl. Van vijanden wiens ogen je nog aankijken vanuit een hoopje as als je ze in het zuur hebt achtergelaten, het bovenaanzicht van een wereldmap waar je met een autootje naar je nieuwe locatie rijdt of je gezondheid dat middels een hartje is weergegeven en steeds meer in verval raakt. Het ademt allemaal een flinke dosis charme.

Als laatste mogen de eerder genoemde honkbalplaatjes niet onbenoemd blijven. Je vindt deze in de spelwereld en zijn te koop in Mouseburg, waarna je ze kunt gebruiken in een mini-game die bestaat uit twee rondes. In de eerste speel je als de slagman, in de tweede als de catcher. Het doel is om uit vijf kaarten met daarop getallen hoger uit te komen dan je tegenstander, zonder dat je ziet welke kaart deze getrokken heeft. Je kunt deze kaarten nog aanvullen met speciale kaarten, zodat je bijvoorbeeld meer slagkracht hebt of over meer honken loopt. Het is een simpel, en tegelijkertijd verslavend spelletje. Toch merkte ik ook hier weer wat rare dingen op, zo zijn kaarten die je later verzameld veelal slechter dan eerder verzamelde kaarten en eenmaal een redelijk deck opgebouwd kost het weinig moeite om de potjes winnend af te sluiten. En win je genoeg potjes, dan staat hier ook een leuke beloning tegenover.