De horror verhalen van Clive Barker zijn legendarisch, met onder andere de angstaanjagende Candyman en de intrigerende Pinhead uit Hellraiser. Zijn literaire avonturen zijn frequent omgezet naar succesvolle films, maar lenen zich blijkbaar minder tot succesvolle videogames. Clive Barker zelf schreef het verhaal voor Electronic Arts’ Clive Barker’s Undying en voor Codemasters’ Clive Barker’s Jericho, maar dat was onvoldoende om gamers te overtuigen. De man heeft ondertussen al lang de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, maar hij wilde voor Clive Barker’s Hellraiser Revival nog eens zijn pen lenen.

Hellraiser opent met een stevige seksscène. Het soort seks waar wat pijn aan te pas komt, omdat het van ver wat op acupunctuur lijkt. De seks bereikt een duidelijk hoogtepunt wanneer stoere biker Aidan zijn vriendin Sunny bewerkt met een mysterieuze kubus. De zogenaamde Genesis Configuration blijkt verwant aan de Lament Configuration, die afkomstig is van de Cenobites. De knappe Sunny verliest de controle, staat op, en vertrekt naar een mysterieuze dimensie. Onze stoere biker besluit haar achterna te gaan. En dan begint de freaky shit… De eerste tien minuten zijn eigenlijk een eenvoudige tutorial waarin weinig gebeurt. De sfeer zit echter meteen juist, zodat je al meteen een zwaar, angstaanjagend gevoel krijgt zonder dat je in gevechten belandt. Het bewijst dat de ontwikkelaar de franchise goed weet te vatten. Het team heeft zich evenmin ingehouden, zodat de 18-rating absoluut niet verbaast. Je wil misschien vermijden dat er tere zielen in de buurt lopen wanneer je speelt, want als er bijvoorbeeld een bebloede penis in beeld komt, zouden die wel eens raar kunnen opkijken. En dat is nog altijd maar het eerste kwartier.


Het verhaal volgt geen spectaculair patroon: Sunny besluit in te gaan op het aanbod van de Cenobites, onder leiding van hun leider Pinhead. Dat blijkt zoals gewoonlijk een vergissing, zodat Aidan op pad moet om haar ziel te redden. De krachtige Cenobites blijken hulp te krijgen van de Scarlet Church, een gevaarlijke cult die de Cenobites aanbidden en niet bang zijn van een beetje foltering. Gezien de Cenobites moeilijk te vermoorden zijn, zul je in confrontaties met hen vooral vluchten, terwijl je wel wat cultleden zult uitmoorden. De cult is ook lekker vormgegeven, zodat je wel begrijpt hoe zulke cultus in een echte wereld kan bestaan, waarbij je enkele opvallende karakters tegenkomt, zoals de wulpse dame die op zoek is naar onder andere een dildo. Eigenlijk weet je hoe het verhaal gaat evolueren, maar benieuwt de uitwerking toch. De zij-personages krijgen een beperkte focus, maar trekken de aandacht wanneer ze op het scherm komen, in tegenstelling tot Aidan die eerder wat mak overkomt. Dat zijn rol wordt vertolkt door een indie-ontwikkelaar – de maker van El Paso, Elsewhere – kan deels verklaren waarom zijn performance mij de minst interessante leek.

Natuurlijk is het verhaal maar één onderdeel, want de bijbehorende gameplay moet eveneens het gewenste niveau halen. Ontwikkelaars Saber Interactive en Boss Team Games hebben niets ingewikkeld bedacht, maar schotelen een lineaire actiegame voor waarin je vaak kunt kiezen tussen stealth en pure actie. Het is echter niet moeilijk om in te schatten wat de ontwikkelaars van de speler verwachten. Zo kom je in het begin terecht in een ruimte van vijf aansluitende kamers, met vijanden die rustig rondlopen. Je vuurwapen bovenhalen lokt meteen alle vijanden naar jouw locatie, terwijl je ook onopgemerkt hen één voor één de keel kunt oversnijden. Hoewel de vijanden reageren op het minste geluid, wordt zo’n takedown absoluut niet opgemerkt. Echt slim of proactief moet je blijkbaar niet zijn om lid te worden van de Scarlet Church. Wanneer je in een andere ruimte vijf vijanden samen ontmoet, kun je wel proberen om de eersten onopgemerkt neer te halen, maar de anderen moet je gewoon rechtstreeks aanvallen. Het is allemaal rudimentair, maar tegelijkertijd wel spannend omdat sommige vijanden praktisch niet te stoppen zijn, waardoor falen geen optie is.


Je hebt nochtans wel een leuk arsenaal aan wapens. Je begint met een eenvoudig mes, maar naarmate je verder komt vindt je onder andere honkbalknuppels, machetes, en zowel kleinere als grotere vuurwapens. De melee-wapens – met uitzondering van het mes – hebben echter beperkte stamina waardoor ze na een paar aanvallen breken, en de vuurwapens hebben beperkte munitie, terwijl een vijand wel wat kogels kan absorberen. Zelfs het toepassen van de zeldzame upgrades die je kunt vinden, zorgt maar voor een beperkte verbetering. Mede daardoor zul je automatisch ook meer kiezen voor stealth. Dat die stealth-finishers ook allemaal lekker bloederig zijn, maakt het wel bevredigend. Een mes door de hersenen rammen van zo’n gekke cult-aanhanger blijft gewoon leuk. Later in de game krijg je ook toegang tot meer speciale krachten, zoals telekinese. Ook hier zijn er de nodige beperkingen zodat je deze krachten niet eindeloos kunt benutten, maar het geeft extra variatie. Dit arsenaal reflecteert het spel perfect: niets echt speciaal, niets vernieuwend, niet top, maar gewoon goed en bevredigend. Op die manier doet het eigenlijk denken aan de recentste Hellraiser films, die waren ook geen Hollywood meesterwerkjes maar ze waren wel te genieten.

Buiten het vechten ben je vooral bezig met het verzamelen van materialen. Overal slingeren er nuttige voorwerpen rond. Dat kan gaan om dingen als messen, kogels, en verbanden, die je kunt meenemen in je kleine rugzak om later te gebruiken, eten waarmee je jouw gezondheid herstelt, en geld dat je kunt uitgeven in het kleine winkeltje dat je af en toe tegenkomt. De meeste voorwerpen die je zult vinden, zijn echter crafting-materialen. Denk aan flessen chemicaliën, elastische veren en andere gekke items. Als je het juiste recept hebt, kun je hiermee snel items maken. Zo is het mogelijk om verbanden en munitie aan te maken. Speciaal is dit systeem niet, want craften doe je gewoon door een knopje ingedrukt te houden. Het is vooral een manier om je bezig te houden. Omdat je handige items kunt krijgen, ga je wel op zoek in alle hoekjes in plaats van gewoon door de omgevingen te rushen. Door af en toe een afgesloten kast te plaatsen waar je een lockpick moet gebruiken – een leuke, maar gemakkelijke minigame – of een kluisje waarvan je de code moet zoeken, heb je hier ook opnieuw een beetje variatie.


Hellraiser Revival is ook op grafisch gebied een degelijke, maar weinig spectaculaire game. De belangrijkste personages zien er allemaal redelijk uniek uit, maar binnen de omgevingen vind je wat meer herhaling. Je zult dezelfde soorten gangen en dergelijke vaak zien terugkeren. Daarnaast is de game evenmin foutloos. Dat valt vooral op in de details. Wanneer Aidan bijvoorbeeld voor het eerst een vuurwapen vastneemt, zie je hoe zijn vingers deels door de trekker glitchen in plaats van erin te gaan. Dat soort dingen zie je wat vaker, maar dat doet natuurlijk geen afbreuk aan het spelen zelf. Het stemmenwerk van Xalavier Nelson voor Aidan is evenmin speciaal, zoals eerder aangehaald, maar de rest van de cast is gelukkig meer ervaren. Ook leuk is dat Doug Bradley zijn comeback maakt als Pinhead. Hij vertolkte die rol al sinds de originele Hellraiser, maar hij speelde niet mee in de recentere films. Daardoor is het al meer dan twintig jaar geleden dat hij nog eens in de huid van Pinhead kroop.