Review: Order of the Sinking Star
Door Joni Philips op 08-10-2026 om 15:43
|
Bron: Gamed
|
Jarenlang werkte Jonathan Blow als onafhankelijke contractor in dienst van studio’s als Harmonix en Ion Storm, waarbij hij ondertussen droomde van een toekomst waarin hij aan zijn eigen games mocht werken. Het eerste resultaat van die droom zagen we in 2008, met de kleine, schattige puzzelgame Braid die uitgroeide tot een monsterhit. Blow besloot zijn winst te investeren in een eigen studio, waarmee hij het ambitieuzere The Witness op de markt bracht. Ook die werd een groot succes, waardoor Thekla kon beginnen aan het nog grootsere Order of the Sinking Star.
De Ontwikkelstudio heeft zich namelijk niet ingehouden. De nieuwe puzzelgame belooft meer dan duizend puzzels, waardoor de totale speeltijd kan oplopen tot enkele honderden uren. Alle puzzels oplossen bleek gelukkig echter niet nodig om het einde te bereiken, want anders had deze recensie voorlopig nog niet klaar geweest. Order of the Sinking Star één puzzelgame noemen is misschien de foute keuze, want het bestaat eigenlijk uit vier verschillende spelwerelden die elk geďnspireerd zijn door een andere videogame. Die inspiratiebronnen Heroes of Sokoban, The Mirror Isles, Skipping Stones to Lonely Homes en Promestt zijn geen grote namen die iedereen kent, maar wel games die belangrijk waren voor Blow zelf. Elk zijn die games op hun beurt geďnspireerd door de oude Japanse puzzelgame Sokoban, een 2D puzzelgame waarin je dozen moet verschuiven naar de gepaste locatie. Als uitgangspunt was dat niet moeilijk, maar het gaf wel aanleiding tot veel doordenkertjes. Games als The Mirror Isles namen dit principe, maar voegden hun eigen twist toe, bijvoorbeeld de mogelijkheid om via een spiegel van plaats te veranderen. Door die gemeenschappelijke basis vond Blow dat ze wel konden samenkomen in één coherente ervaring, welke dus Order of the Sinking Star werd.
Je vertrekt vanuit een centrale wereld – de Crossroads – waaruit de vier andere werelden meteen bereikbaar zijn. De werelden staan los van elkaar, wat zichtbaar is in de puzzels. Die hebben namelijk elk hun eigen mechaniek. In Heroes of the Hauling – op basis van Heroes of Sokoban – krijg je verschillende speelbare personages, met verschillende krachten. De Warrior kan bijvoorbeeld meerdere blokken tegelijkertijd vooruit duwen, terwijl de Thief de blokken juist moet trekken. In The Mirror Isles staan zoals eerder vermeld spiegels centraal, terwijl je in Skipping Stones to Lonely Homes blokken tussen eilanden moet plaatsen om jezelf over het water te verplaatsen. Als laatste ben je in Vault of the Beamcasters – op basis van Promestt – meer bezig met het verzamelen van power-ups die je nodig hebt om het einde van de puzzel te bereiken. Naarmate je vordert komt de echte magie van het spel naar boven. De vier werelden beginnen dan namelijk samen te komen, zodat je mechanismen uit de ene wereld moet gebruiken in puzzels van de andere. Op dit punt komt de game pas echter op stoom, want de variatie neemt daardoor drastisch toe, net als de mogelijkheden om de puzzels op te lossen.
Blow heeft hierbij een belangrijke keuze gemaakt. De puzzels van Braid en The Witness werden grotendeels door hem bedacht, waardoor zijn verbeelding de grootste limiet was. Voor Order of the Sinking Star zocht hij echter hulp van de mannen wiens games hij zo graag speelde. De bedenkers van de eerder genoemde inspiratiebronnen werden ingehuurd, en kregen daarbij ook nog eens het gezelschap van de level-designers achter Miegakure, Enigmash en Patrick’s Parabox. Zij krijgen daarmee meer aandacht dan ze origineel kregen voor hun eigen games, en het betekent ook je echt de verschillende stijlen ziet terugkomen in de puzzels. Het probleem is dat de level-designers misschien wel eens teveel hebben gewerkt. Veel puzzels klinkt leuk op een spreadsheet, maar praktisch loop je vast. Op een gegeven moment raak je het gewoon beu, waardoor je nooit toe komt aan de latere, meer interessante puzzels. Ook het verhaal – op zichzelf al niet veel soeps – wordt hierdoor geraakt. Het gaat maar zeer traag vooruit zodat je weinig mee gaat leven leven, en dat je al snel geen idee meer hebt waar het over gaat. Het verhaal voelt eigenlijk gewoon aan als een excuus om de verschillende stijlen puzzels samen te brengen.
De level-designers hebben gezorgd voor vele doordachte puzzels, die stelselmatig in moeilijkheid oplopen. Die oplopende moeilijkheid zal echter niet tot stress leiden, want de game zorgt ervoor dat je foutjes steeds gemakkelijk ongedaan kunt maken. Je kunt elke zet terugspoelen, zodat je vlot kunt experimenteren, een oplossing proberen en dan opnieuw probeoren als je alsnog vast komt te zitten. Als je dan echter nog steeds geen oplossing vindt, dan heb je pech. De game gaat je handje niet vasthouden of hints geven. Dat wil weleens frustrerend worden want niet alle puzzels steken even logisch in elkaar. Op die momenten kun je gelukkig nog een stap terugzetten, en op zoek gaan naar een andere puzzel. Je kunt bijvoorbeeld snel naar één van de andere werelden reizen dankzij een fast-travel optie, waar je dan wat mentale afleiding kunt zoeken. Ook binnen dezelfde wereld zul je niet vaak vastlopen op één enkele puzzel, zodat je wel nog steeds vooruitgang kunt boeken. In het ergste geval kun je ook nog oudere puzzels herspelen om de ‘regels’ van het spel nog eens uit te testen, wat kan leiden tot een prettige aha-erlebnis wanneer je eindelijk de oplossing vindt.
Er is hard gewerkt aan de designs van de puzzels, maar de omliggende grafische aspecten zijn zeker niet verwaarloosd. Order of the Sinking Star is natuurlijk geen hyper realistische game waarin het aantal pixels en de framerate van primair belang zijn, maar er is gekozen voor een knappe, natuurlijke stijl dat voor een rustiek sfeertje zorgt. Op die manier past het eigenlijk perfect bij de kalme puzzels. Het schreeuwt uit dat je deze game op je gemak moet spelen. Dit keert natuurlijk ook terug in de kalmerende orkestrale soundtrack, die je brein doet werken zonder af te leiden. Op dat vlak heeft Thekla dus wel de juiste keuzes gemaakt, zonder te overdrijven, wat je eigenlijk niet kunt zeggen over de inhoudelijke aspecten.
|
|
|
Beoordeling
70
Order of the Sinking Star is misschien wel té veel van het goede. Op papier klinkt een puzzelgame met zoveel opties als veel waarde voor je geld, maar dat betekent niet dat het ook een ervaring is die je aangrijpt. Daarvoor is de game misschien juist te lang en te uitgebreid, waardoor nieuwe gameplay- en verhaal-elementen juist teveel uit elkaar liggen. Het betekent ook dat je wel eens moet teruggrijpen naar mechanismen die je enkele honderden puzzels geleden hebt leren kennen, waardoor je de details kwijt bent. Op die momenten schaadt de overdaad echt, waardoor Order of the Sinking Star eigenlijk geen topper is omdat deze gewoon te lang is.
|
|
|
|
 15:40 Xbox lanceert XP-divisie
|
| Reacties (0) |
|
|
Geen reacties gevonden
|
|
|
|
