De afgelopen weken bekroop mij een sterk gevoel van déjà vu. Negentien jaar geleden veranderde de gaming industrie voorgoed met de lancering van Call of Duty 4: Modern Warfare. Nu spelen we Call of Duty: Modern Warfare 4. Is er in die tijd voldoende veranderd?

In mijn eigen leven wel. Destijds haalde ik met vrienden op LAN-parties nachten door met spelsessies Call of Duty. Nu moet ik mijn speeltijd zorgvuldig afstemmen op de gezinsplanning, werk en vriendschappen. Ofwel, late uurtjes, net wat minder slaap, maar daarmee wel even wat virtuele oorlogsvoering kunnen ervaren. Dat zorgt er ook voor dat deze review net wat later is dan die van de meeste reviewers. Laat ik in ieder geval hopen dan ook nog wat nieuws te kunnen zeggen over de game, want Call of Duty: Modern Warfare 4 laat dat zelf achterwege.


Enerzijds voelde het spelen van Infinity Ward’s nieuwste product een beetje als thuiskomen. Een warm gevoel van herkenning. Dat bracht echter ook een gevoel van treurnis met zich mee. Na negentien jaar voelde de game als vanouds. Maar ik kreeg niet het idee iets wezenlijks anders te spelen dan toen. En dat vind ik een verdrietige observatie. In al die jaren hebben duizenden creatievelingen gewerkt aan iteratie na iteratie van dezelfde formule. Een sterke formule, dat wel, maar is dit het dan, voor de decennia die gaan komen? Dezelfde content in steeds een ander jasje? Blijkbaar.

Desondanks heeft deze nieuwe Modern Warfare geen gebrek aan content. Er is een uitgebreide singleplayerervaring met een actievolle, verhalende blockbuster campagne zoals we die van de serie gewend zijn. Daarnaast is er een multiplayer met twaalf verschillende spelmodi en uiteenlopende omgevingen. Tot slot is er DMZ, een speler versus speler versus computer-extraction-spelmodus. Ook Warzone heeft een nieuwe omgeving, maar gezien die modus gratis te spelen is schaar ik deze niet onder deze review.

Campagne
Laten we eerst inzoomen op de campagne. Ik heb geen idee wat er in de afgelopen drie titels is gebeurd, dus gelukkig is er een nietszeggende compilatie van grove uitspraken, geweld, leugens, bedrog en executies. Na vijf minuten wist ik nog steeds niet waar ik aan begon. Dat maakt voor de helft gelukkig niet uit. Je perspectief wisselt namelijk voortdurend tussen het – nieuwe – verhaal van een groep Zuid-Koreaanse en Amerikaanse militairen én dat van captain John Price. Hoewel de verhalen uiteindelijk met elkaar verweven zijn, blijven ze lang van elkaar gescheiden.


Dus zo sta je op het ene moment in een door duisternis gehulde fictieve Koreaanse stad, terwijl een Noord-Koreaanse invasie van start gaat, en sta je het andere moment in een nachtclub lompe vuistgevechten uit te voeren als een John Wick-achtige actieheld. Mijn persoonlijke voorkeur gaat sterk uit naar de meer realistische oorlogsbenadering van het eerste scenario, dan naar de one-man-armyshow. Waarbij laatstgenoemde dus gevuld is met ongemakkelijke stealth scenario's, baasgevechten en onnavolgbare keuzes die zelfs door het acteerwerk van Madds Mikkelsen niet gered kunnen worden. Nee, liever de groep kameraden die zich plots midden in een oorlogszone bevinden. Het is intens. Het is rauw. Het is ruw. En ik voelde oprecht mee met de verschillende personages. Ik dacht: hé, dit is echt Call of Duty in topvorm. Wat fijn dit!

Een opvallende keuze die Infinity Ward vervolgens maakt vinden we halverwege de lengte van de campagne. Niet langer worden we geleid door een onzichtbare hand die ons van gang naar gang stuurt. We staan juist midden in een semi-open wereld. Drie missies moeten worden uitgevoerd, in willekeurige volgorde, terwijl er ook een spelwereld vol geheimen en nieuwe en verbeterde wapenuitrustingen is. Hoewel het de flow van de campagne toch wel opbreekt, bracht deze ‘Far Cry’-achtige benadering van Call of Duty ook wel iets nieuws. Iets dat meer is dan enkel een introductie op de DMZ-spelmodus en dat heeft zeker potentie. Maar voor nu vooral even een afleiding halverwege.

In zo’n zes uur ben je door de campagne heen. Op zich heb ik me prima vermaakt, zijn er best wel enkele memorabele momenten, maar weet het als geheel echt niet te tippen aan die originele titel van 19 jaar terug. De spanning en intensiteit van die campagne heb ik hier niet gevoeld. Daar zit mogelijk ook een breekpunt in door het vertellen van een doorlopend verhaal over vier verschillende titels, waarbij juist dat doorlopende verhaal een zwakte is.

Ook grafisch gezien merkte ik een tweedeling op. Fotorealistische graphics zijn mooi, complimenten daar, maar het totaalbeeld moet kloppen. De illusie wordt namelijk regelmatig doorbroken door houterige animaties, platte effecten en gameplay glitches.
Er was een moment waarop ik mezelf per ongeluk voor een voertuig had gepositioneerd, die automatisch begon te rijden. Daardoor reed het voertuig mij buiten het speelgebied, en kon ik opnieuw beginnen. Ware het niet dat het checkpoint me telkens weer terugbracht naar precies datzelfde punt, waar ik opnieuw voor die auto stond. En een gevecht kan nog zo cinematisch zijn, maar als iemand knock-out vervolgens half in de lucht blijft hangen in plaats van als een natte luier op de grond te ploffen, dan is de illusie toch doorbroken.

Multiplayer
Als er één punt is waarop de game voor mij een flinke onvoldoende scoort, dan is het de interface van de multiplayer spelmodi. Ik waan mezelf plots in een luid casino van grijs- en bruintinten, waarin de ene pop-up de andere probeert te overschaduwen. Je wordt geconfronteerd met Battle Pass-updates, speciale aanbiedingen, dagelijkse uitdagingen en allerlei visuele effecten. Alles flikkert, alles schittert en eigenlijk weet ik niet waar ik moet kijken om gewoon simpelweg een rondje te knallen. Ik vind het afstotelijk. Continu wordt de spelflow onderbroken door progressiebalken en meldingen over items die je vrijspeelt, maar stiekem toch niet vrijspeelt, omdat je daarvoor de Battle Pass moet kopen.


Dan verlang ik toch – opnieuw – sterk terug naar het gemak van dat spel 19 jaar geleden. Een lobby, één progressiebalk, en gewoon gaan. Het huidige scherm is natuurlijk niet nieuw, maar een ontwikkeling van de afgelopen jaren. Iedere keer dat ik ermee geconfronteerd wordt stelt het me echter opnieuw teleur.

Desondanks speelt de multiplayer fijn. Het is wat je van Call of Duty gewend bent. De afstemming van hoe snel je iemand doodschiet, hoe snel je camera en je wapens bewegen: het zal van game tot game verschillen, maar voor iemand die de serie weer opnieuw probeert, is het gewoon weer leuk.

Nee, niet iedere kaart is even goed ontworpen. Er zijn echt spelkaarten waarbij je spawnt en meteen wordt neergeschoten, omdat de map te klein of juist te open is. Sommige spelmodi zijn afgelopen in twee minuten, anderen in twintig. Maar de afwisseling tussen klassiekers als Free-for-All, Team Deathmatch en Capture the Flag met nieuwe varianten waarin je geld verzamelt of een bom moet ontmantelen zorgt voor een leuke variatie. Je ontdekt vanzelf welke spelmodi je voorkeur hebben en welke niet.

Een noemenswaardig probleem dat ik persoonlijk ervaarde is de disconnectie tussen campagne en multiplayer. De singleplayer had best wat iconische locaties die zich prima lenen voor het snelle multiplayer-format. Echter, weinig van die sfeer en rauwheid is in de multiplayer terecht gekomen. Je speelt in totaal andere omgevingen, zoals Mumbai, een vrachtschip en een Mexicaanse raffinaderij, die niets met de campagne van doen hebben. Een gemiste kans om van deze titel een esthetisch samenhangend geheel te maken en dat versterkt het idee dat de serie na 19 jaar zijn identiteit gedeeltelijk heeft verloren.

DMZ
DMZ is in zekere zin een nieuwe spelmodus. Een doorontwikkeling van de extraction-gameplay die we eerder binnen Call of Duty hebben gezien. Het is in feite de Call of Duty-variant op het extraction-shootergenre: speler tegen speler én tegen de computer. In een grote open wereld betreed je alleen of samen met een team de gedemilitariseerde zone tussen beide Korea’s om uitrusting te verzamelen, missies te voltooien en uiteindelijk heelhuids weer te vertrekken. Met telkens opnieuw de vraag: hoever durf je te gaan voordat je besluit dat het genoeg is geweest?


Het is een totaal andere spelmodus, die aanzienlijk meer tijd vraagt dan je van een gemiddelde Call of Duty-ronde gewend bent. En eerlijk gezegd: die tijd heb ik niet. In de tijd die het kostte om tijdens de paar rondes die ik speelde überhaupt bij mijn eerste doel te komen, had ik bij wijze van spreken al een potje Team Deathmatch kunnen afronden. Daarnaast krijg je te maken met baasgevechten en andere elementen die voor mijn gevoel nogal ver afstaan van wat ik met Call of Duty associeer. Het draait vaak minder om de vaardigheden die je doorgaans traint – snelheid, reflexen en nauwkeurigheid – en meer om uithoudingsvermogen, brute kracht en geduld.

DMZ is een interessant experiment, maar op dit moment niet voor mij. Misschien is het juist wel helemaal jouw ding. En daarmee kom ik tot een lastige aanbeveling: ik zie wat de spelmodus probeert te bieden, maar kan op basis van mijn beperkte ervaring niet zeggen dat ik er zelf warm voor loop.

Conclusie
In mijn beleving is Call of Duty: Modern Warfare 4 een prima game. Verwacht niet een baanbrekende spelervaring, laat staat een memorabele tijd. Het is echter prima vermakelijk. En misschien is dat wel wat dit soort blockbuster-producties inmiddels zijn geworden: prima vermaak. Een game waarin je online je snelheid en reactievermogen op de proef kunt stellen, waarin je een acceptabele cinematische spelervaring kunt beleven en die bovenal een prima omgeving biedt om samen met vrienden online stoom af te blazen en simpelweg lol te hebben.

Tegelijkertijd blijf ik die wrange nasmaak voelen. Het talent dat verspilt worden aan het continu herhalen van dezelfde formule, zonder hier op te verbeteren. Moeten we als gamers niet meer verwachten als dit soort capaciteit en budget in deze producties gestoken wordt? Maar misschien is dat meer een ideologische kwestie dan een objectieve observatie.