De ene sequel is de andere niet. Sommige vervolgen spelen het op safe en bieden simpelweg meer van hetzelfde, anderen proberen juist elementen te veranderen. Ontwikkelaar Digital Sun gaat hier met de opvolger van Moonlighter tussen zitten.
Moonlighter draait om Will, een man die avonturier én winkelier is. In de nacht bezoekt hij gevaarlijke kerkers om overdag zijn winkel te bevoorraden en producten te verkopen. Deze basisformule is even eenvoudig als verslavend en dat Digital Sun hier aan vast is blijven houden is een logische keuze. Een run begin je in één van de verschillende kerkers, alwaar je kamers verkent, vijanden verslaat en zoveel mogelijk relikwieën verzamelt. Althans, zoveel mogelijk waardevolle relikwieën. De ruimte in je tas is beperkt en sommige voorwerpen hebben eigenschappen die de indeling van je inventaris kunnen beïnvloeden. Je bent dan ook voortdurend bezig om een afweging te maken tussen risico en opbrengst. Neem je dat ene waardevolle voorwerp mee, zelfs als dit betekent dat je iets anders achter moet laten?
In totaal zijn er zes dungeons, ieder met hun eigen thema zoals een woestijn of een meer bosrijk gebied. Op de kaart kies je een pad en zul je door de procedureel gegenereerde levels worden geleid om uiteindelijk bij een eindbaas uit te komen. Om je te wapenen beschik je over een pistool en een melee-aanval, beschik je over een rugzak die je als verdediging in kunt zetten en heb je een dodge roll om aanvallen te ontwijken. Het is een redelijk standaard aanbod en om dit te doorbreken biedt iedere dungeon één specifieke aanval en zijn zes verschillende elementen (denk aan vuur, bliksem en ijs) waarvan je er twee random krijgt toegewezen. Hier kleeft helaas ook een nadeel aan; het is lastig om op voorhand een strategie te bepalen als je niet weet over welke elementen je beschikt.
Aan het einde van iedere dungeon kom je een baas tegen die je in een spannend gevecht moet zien te verslaan. Althans, dit spannende element is vooral toepasbaar op de eerste momenten dat je ze tegen komt, terwijl je na tientallen keren beter het woord ‘vervelend’ kunt gebruiken. Dit is voornamelijk toe te wijzen aan een immuniteitsfase die te lang duurt. Als je het al meermaals tegen deze baas hebt opgenomen weet je precies hoe ze eraan toe gaan, en wachten tot je toe kunt slaan voelt dan als een vervelende onderbreking.
Naast de kerkers vormt je winkel een even belangrijk onderdeel van het pakket. De buit die je in de kerkers hebt opgehaald vormt geen verzameling van willekeurige trofeeën, het is een belangrijk onderdeel van je progressie. Je richt de vitrines in, bepaalt de prijzen en probeert je klanten te bedienen. Als je een prijs te hoog inzet kan dit klanten afschrikken, terwijl een te lage prijs juist potentiële winst laat liggen. Ben je iemand die vol inzet op actie dan moet je er wel rekening mee houden dat het runnen van een winkel geen geautomatiseerd proces is. Het is een actief onderdeel van de gameplay, en het had wellicht beter geweest als je wat meer keuzevrijheid kreeg in hoe je dit aan wil pakken. Het antwoord ligt eigenlijk al in de game zelf; boblets! Deze schattige huisdieren kom je tijdens je runs tegen en geven weliswaar bonussen binnen de economie, alleen hadden ze ook prima een helpende hand toe kunnen steken in de winkel zelf.
Geld verdienen doe je natuurlijk niet voor niets. In het verhaal is Will door het interdimensionale wezen Moloch in het dorpje Tresna verbannen. Te midden van dit dorpje staat de Endless Vault, een grootse kubus dat wensen kan vervullen, mits je er maar voldoende geld tegenover stelt. Te denken valt een nieuwe handelaren, wapens en upgrades voor je winkel. Aangezien Moonlighter 2 een roguelite is zul je vele runs moeten ondernemen om alles uit de Endless Vault te halen, wat niet evenredig staat aan de gameplay om tot dit punt te komen. Meer progressie in een kortere tijd kan zelfs binnen het genre prima werken en nu voelt het juist opgerekt, zonder dit te combineren met voldoende vernieuwing.
De genoemde kritiek is uiteraard inherent aan het genre, alleen wordt het hier extra duidelijk doordat bijna alles uiteindelijk om geld en upgrades draait. Wil je efficiënt progressie boeken, dan zul je dezelfde gebieden meerdere keren moeten bezoeken om voldoende relikwieën, munten en andere middelen te verzamelen. Vooral voor het ontgrendelen van laatstgenoemde kan de gameplayloop behoorlijk herhalend maken. Je weet precies wat je uiteindelijk wil bereken, de weg ernaartoe bestaat uit vergelijkbare runs. Geld is namelijk overal te verdienen, voor benodigde grondstoffen is dit niet het geval. En dus trek je steeds naar hetzelfde gebied, hopende te vinden wat je nodig hebt. Aangezien sommige materialen ook vanuit de bazen afkomstig zijn is het bovendien nodig je run af te ronden. Hier tegenover staat wel dat er altijd iets is om voor te sparen, of het nu gaat om verbeteringen binnen je winkel, je uitrustig, decoraties of toegang tot latere delen van de Endless Vault.
Op het gebied van graphics is er gekozen om de overstap te maken naar 3D. De nieuwe stijl is kleurrijk en cartoonesk, wat gedaan lijkt te zijn om de personages, omgevingen en interieurs meer karakter te geven. Of je dit bevalt is een kwestie van smaak. Voor mij persoonlijk verliest het de charme van de pixelart uit het origineel. Daar waar ik niet helemaal overtuigd ben van de graphics, is het juist de audio die veel indruk maakt. De soundtrack van Christopher Larkin, bekend van Hollow Knight, wisselt naadloos tussen avontuurlijke en licht mysterieuze melodieën tijdens verkenning, en meer ontsnappen muziek als je terugkeert naar Tresna en je winkel runt. De geluidseffecten zijn van een even hoog niveau, met impactvolle aanvallen en herkenbare geluidjes bij het oppakken en verkopen van je voorwerpen.
Beoordeling
75
Moonlighter 2: The Endless Vault weet het verkennen van kerkers en runnen van een winkel wederom samen te brengen. Er zijn voldoende systemen om je mee bezig te houden, alleen weet dit niet te voorkomen dat de progressie na verloop van tijd herhalend aanvoelt.
