Home   Forum   Archief   Redactie   Contact   Bedrijven   Games    
 
  GamedPCPS VitaNintendo 3DSWii UNintendo SwitchPlaystation 3Playstation 4Xbox 360Xbox OneAppMisc    
17 Juni 2019 
(2) 
(0) 
(0) 
(0) 
(2) 
(1) 
(1) 
(0) 
16 Juni 2019 
(1) 
(0) 
(0) 
(3) 
(0) 
(0) 
(2) 
(0) 
(2) 
(3) 
15 Juni 2019 
(0) 
(1) 
(0) 
(0) 
(0) 
(1) 
(1) 
(4) 
(1) 
(1) 
(8) 
(1) 
(4) 
14 Juni 2019 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(1) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(1) 
(0) 
(6) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(3) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
13 Juni 2019 
(6) 
(0) 
(0) 
(1) 
(0) 
(0) 
(2) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(1) 
(0) 
(0) 
(4) 
(1) 
(2) 
(1) 
(0) 
(0) 
(1) 
(2) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(4) 
(0) 
(0) 
12 Juni 2019 
(0) 
(0) 
(2) 
(1) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(1) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(6) 
(0) 
(2) 
(1) 
(2) 
(0) 
(0) 
(0) 
(1) 
(1) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(1) 
(6) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(3) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(1) 
(0) 
(0) 
11 Juni 2019 
(3) 
(1) 
Star Wars Jedi: Fallen Order
Gamed Gamekalender Juni 2019
Team Sonic Racing
Rage 2
Review:

Earth Defense Force: Iron Rain


Door Joni Philips op 13-04-2019 om 07:35
Bron: Gamed

Het Japanse Earth Defense Force is geen grote naam, maar de gameserie loopt ondertussen toch al even mee. In eigen land hebben ontwikkelaar Sandlot en uitgever D3 steeds de nodige aandacht kunnen trekken, maar in het Westen werden er zeker geen potten gebroken. In de hoop alsnog een groter publiek te bereiken gingen Sandlot en D3 ten rade bij Yuke’s, de ontwikkelaar vooral bekend van die eindeloze worstelgames. Het resultaat is Earth Defense Force: Iron Rain, een game met een duidelijke identiteitscrisis.

Hoe zorg je er namelijk voor dat een typisch Japanse game die in onze contreien niet meer is dan een culthit, een groter publiek bereikt zonder de oude garde af te schrikken? Of beter gezegd, wat heeft een game nodig om alsnog aan te slaan in het Westen? Daarbij dacht men meteen aan een beter verhaal. Sandlot besteedde daar vroeger nooit te veel aandacht aan, je was een naamloze soldaat die wat gigantische insecten en ander kwaad moest neerknallen. Dat moest gaan veranderen met Iron Rain, waarbij de keuze voor een Character Creator een goede zet is. Op deze manier ga je meer meeleven met die soldaat waarmee je heel wat uren gaat doorbrengen. Het probleem is dat het verhaal zelf weinig om handen heeft. De game begint met een onverwachte buitenaardse aanval, waarbij jouw elite-eenheid de enige is die kan ingrijpen. Dat loopt echter faliekant af, de hele eenheid lijkt gestorven wat meteen de set-up lijkt voor een hard verhaal waarin iedereen – ook jouw karakter – kan sterven. Twee seconden later is er echter al goed nieuws, je hebt het als enige overleefd en je mag meteen naar het volgende slagveld. Ook daar loopt het meteen slecht af, en je belandt in een coma. Opnieuw twee seconden later zijn er zeven jaar voorbijgegaan, ben je net ontwaakt uit coma en word je meteen naar het volgende slagveld gestuurd. Voor een game die de focus ging plaatsen op het verhaal is dit hilarisch slecht, zeker omdat heel deze historiek wordt verteld via snelle voice-overs.


Een ander belangrijk aandachtspunt was het grafische aspect. Waar men in Japan wat meer vergevingsgezind was, was men in onze streken altijd uitermate kritisch over de sterk verouderde graphics. Reden voor Yuke’s om de Unreal Engine 4 in te schakelen om zo de strijd aan te gaan met hedendaagse AAA games. Ook hier kunnen we echter spreken van een gefaalde poging, want Iron Rain maakt op geen enkel moment indruk. Tuurlijk ziet het er net wat beter uit dan andere edities, maar in ruil zijn de omgevingen leger terwijl Iron Rain het nog steeds moet afleggen tegen de gemiddelde AAA PlayStation 3 game. Dat is toch geen goed rapport voor een PlayStation 4-game, die als bonus nog te kampen heeft met sterke framerate problemen. Op de Pro valt dit allemaal nog mee, maar op de normale PlayStation 4 zorgt het hoge aantal vijanden simpelweg te vaak voor problemen. Het kan niet zijn dat een game als Iron Rain een Pro vergt om een stabiele dertig frames per seconde aan te bieden. Enkel de toevoeging van een competitieve multiplayer – coöperatieve opties waren gelukkig al even aanwezig – kan gezien worden als een succesvolle manier om meer de aandacht te trekken in het Westen. Maar dan moet je jezelf natuurlijk afvragen hoe lang een titel als deze online leefbaar blijft. Vooral de offline coöperatieve optie blijft op die manier de beste garantie voor multiplayer-fun.

Ontwikkelaar Yuke’s lijkt dus eigenlijk wel slecht werk geleverd te hebben, zeker wanneer het aankomt op het bereiken van hun doelstellingen. Aan de andere kant heeft men wel gesleuteld aan de kern van Earth Defense Force – een Third Person Shooter waarin je losgaat op gigantische vijanden – zonder de typische eigenheid ervan te verloochenen. Verbeteringen zitten hem onder andere in het klasse-systeem dat minder restrictief is geworden. Net als in voorgaande titels zijn er vier klassen die bepalen op welke manier je de game aanpakt. Denk aan een Heavy Striker die meer vuurkracht heeft, de Jet Lifter die kan vliegen, en nieuwkomer Prowl Rider die als een soort halve Spider-Man van gebouw naar gebouw gaat. Deze laat je zelfs rijden op de gigantische monsters, zodat die ongetwijfeld de leukste klasse is om mee te spelen. Maar, waar je vroeger wapens vrijspeelde per klasse, zijn al je wapens nu bruikbaar in alle klassen. Dat betekent ook dat je veel meer kunt wisselen zonder dat het voelt alsof je overnieuw moet beginnen. Dat is heel handig want gedurende de meer dan vijftig missies zal je wel af en toe willen wisselen. Niet elke missie is nu eenmaal even geschikt voor elk soort karakter. En met meer dan honderd verschillende wapens is er ook genoeg te beleven in het wapendepartement. Zelfs als je elke missie aanpakt met twee andere wapens zul je ze niet allemaal gebruikt hebben voor je het einde bereikt.


Zelfs de manier waarop je deze wapens verdient is aangepakt. Was dit vroeger nogal willekeurig, dan heb je nu veel meer controle. Tijdens de missies laten vijanden wat gems achter die je dient op te rapen – iets wat wel meer automatisch mocht – waarmee je dan nieuwe dingen kunt kopen. Er zijn redelijk wat kleine dingen die onder handen zijn genomen en die de ervaring net wat anders maken dan voorgaande Earth Defense Force games. Ideaal voor terugkerende spelers, ondanks de korte tijd tussen Earth Defense Force 5 en Iron Rain is er toch een substantieel verschil zodat je niet de indruk krijgt een uitbreidingspakket te spelen. Het enige dat Yuke’s hierbij uit het oog verloren heeft is dat het leukste element van Earth Defense Force het neerknallen is van tientallen, honderden normale insecten. Iets te veel van hun latere missies laten deze weg en laten je in de plaats daarvan vechten tegen enkele veel krachtigere vijanden. Deze vereisen duidelijk meer aandacht, en het gebrek aan checkpoints betekent dat je absoluut niet mag falen als je de missie niet opnieuw wil beginnen. Het zou een beetje zijn als een nieuwe Dynasty Warriors waarin je enkel de baasgevechten zou doen zonder eerst honderden soldaten neer te knokken.
Beoordeling
65
Earth Defense Force: Iron Rain is zeker een leuke game om te spelen, want in essentie heeft men simpelweg de sterke punten van eerdere edities verfijnd. Tegelijkertijd is Yuke’s absoluut gefaald in hun uitgangspunt. Iron Rain was bedoeld om een Westers publiek aan te spreken, maar is niet meer dan een typische Earth Defense Force die flopt in de verbeteringen die men heeft toegevoegd om dat wijdere publiek aan te trekken. Een game met een duidelijke identiteitscrisis dus.


15:16  [Upd.] Pinkertons niet blij met RDR 2
07:23  God Eater 3 verschijnt 12 juli voor Switch
 Reacties (0)
Geen reacties gevonden

 Reageer
Om te reageren op artikelen hoef je niet geregistreerd te zijn.
Om het forum te gebruiken is registreren echter wel verplicht.


Titel:
Earth Defense Force: Iron Rain
Type:
Game
Releasedatum:
11-04-2019
Ontwikkelaar:
Yuke´s
Uitgever:
D3 Publisher
Media:




Meer media