Review: Fatal Frame II Crimson Butterfly
Door Joni Philips op 16-03-2026 om 17:03
|
Bron: Gamed
|
In 2001 waagde ontwikkelhuis Temco zich onder aansturen van schrijver Makoto Shibata aan een psychologische horrorgame voor de PlayStation 2. De game – Project Zero in Europa, Fatal Frame in Noord-Amerika – werd een klein succes, mede door de unieke gameplay waarin de speler een speciale camera gebruikt om de aanwezige geesten te lijf te gaan.
Dat aspect bleef natuurlijk bewaard in de vervolgen die verschenen tussen 2003 en 2014, waarna het stil werd rondom de serie. Er waren nog wel ideeën voor een vervolg, maar er werd nooit een goed moment gevonden. Ter ere van de twintigste verjaardag kreeg de serie echter een comeback, mits remasters van het Wii U-avontuur Maiden of Black Water en de eerdere Wii exclusive Mask of the Lunar Eclipse. Het succes daarvan inspireerde Team Ninja – studio van Koei Tecmo Games – om een stap verder te zetten, met een volwaardige remake van het tweede deel, Crimson Butterfly, voor Nintendo Switch 2, PC, PlayStation 5 en Xbox Series. De basis van het origineel werd behouden, maar de remake werd onder andere uitgebreid met een extra einde, en een nieuwe gameplay-mechaniek. Het resultaat zou dan ook een fikse verbetering ten opzichte van het origineel moeten opleveren, maar is dat effectief zo?
Het belangrijkste aspect – de atmosfeer – is gelukkig onveranderd gebleven. Vanaf het begin weet Crimson Butterfly een ongemakkelijke sfeer te creëren, waarbij er geen sprake is van echte horror, maar waarbij het toch duidelijk is dat er iets fout is. Dat is bijvoorbeeld meteen zichtbaar in de relatie tussen hoofdpersonages Mio en Mayu Akamaru, tweelingzusjes die zeer close zijn, maar die toch niet compleet op elkaar vertrouwen omdat Mayu in het verleden is gewond geraakt door de schuld van Mio. Wanneer ze terugkeren naar de plek waar alles gebeurd is, een bos waar ze vroeger veel tijd doorbrachten, loopt Mayu plots een rode vlinder achterna. Zus Mio volgt, en samen belanden ze in het dorpje Minakami. Weggaan om terug naar huis te keren, blijkt echter onmogelijk. Eens je Minakami vindt, kun je het nooit meer verlaten… Vanaf het begin weet je meteen dat er iets mis is in het dorpje. Het is de start van een moeilijk avontuur, met zes potentiële eindes voor Mio en Mayu.
In het eerst huis dat je tegenkomt, vind je al meteen sporen van een eerder ongelukkige bezoeker. Wat er exact gebeurde met haar, blijft verborgen, maar middels korte dagboekfragmenten ontdek je hoe ze haar laatste momenten beleefde. Veel concreets gebeurt er voor de rest niet – een bal rolt plots van de trap, wat het enige schrikmomentje is – maar je weet tegelijkertijd dat er iets kan gebeuren, en daar komt die twijfel dan toch. Door een ingetogen aanpak – Mio en Mayu zijn geen spraakwatervallen, er is geen luid opwindend deuntje, … – versterkt dat gevoel nog meer. In een andere horrorgame kun je beter voorspellen wat er gaat gebeuren, gewoon omdat de muziek al een voorteken is of omdat er een filmpje begint wanneer je een deur opent. Hier gebeurt dat echter zelden. De game is zelfs niet overladen met vijanden, dus soms is een creepy stukje gewoon creepy, al was het maar omdat er in een gelijkaardig stukje eerder wel een geest opdook. In Fatal Frame kan er overal een vijand opduiken, maar dat is geen garantie. Elke confrontatie blijft daardoor toch speciaal.
De focus van Fatal Frame ligt dan ook niet op het bestrijden van de kwaadaardige Wraith geesten, maar eerder op het verkennen. Je lost puzzels op, zoekt collectibles, volgt vriendelijke Specters, en leert meer over het verleden van Minakami. Team Ninja heeft dit aspect verder uitgebreid, zodat Minakami nu wat groter is dan in het verleden, en zodat je meer te weten komt over de verschillende personages. Deze toevoegingen zijn mooi ingewerkt binnen het verhaal zodat ze niet misplaatst voelen, en het zorgt ervoor dat Minakami toch meer ‘levendig’ aanvoelt dan in het origineel, waar deze toch wat klein was. En terwijl je daarmee bezig bent, beland je plots zonder op te letten in een kamer waar zich een Wraith bevindt. Zelfs gewoon verkennen doet dus geen afbreuk aan de spanning, zodat je niet echt kunt ontspannen.
Het enige element dat wat wegneemt van de sfeer, is de camera. In het origineel werd de actie in beeld genomen middels een vaste camera, waardoor je een beperkt zichtveld had. Iets eenvoudig als een hal inwandelen, kon dus spannend zijn. De dynamische camera van de remake is natuurlijk een pak moderner, maar het neemt toch een deel van de spanning weg. In het grotere geheel is dat echter een kleiner minpunt. Een groter probleem is de framerate, die op drukke momenten zijn 30 fps-standaard niet bereikt. Dat zwakke punt is niet echt verklaarbaar, want hoewel de game er knap uitziet, is het nu ook niet meteen spectaculair. Het is echt geen Resident Evil Requiem of Silent Hill 2, maar het is voldoende om voor inleving te zorgen. Maar dan had de framerate toch wel vlekkeloos mogen zijn.
Je zult dus sowieso de nodige angst voelen tijdens het spelen, waarbij ook het unieke vechtsysteem zeker zijn steentje bijdraagt. Je krijgt namelijk geen geweer in handen, maar een ouderwets fototoestel, de Camera Obscura. Dit unieke fototoestel heeft de mogelijkheid om geesten op foto vast te leggen, en heeft als voordeel dat ze daarbij ook nog eens schade oplopen. Hoe beter die foto, denk aan mooi gecentreerd en dergelijke, hoe meer schade. Ook het moment dat je de foto vastlegt, is belangrijk: zo zijn er de Fatal Frames, foto’s die je neemt op het exacte moment dat een geest aanvalt, en Shutter Chances, foto’s die je neemt wanneer hun gezondheid voldoende is afgenomen. Aangezien Mio niet de snelste is, is een goed shot maken echter niet te gemakkelijk, zeker op momenten dat je tegenover meerdere geesten staat. Gelukkig heeft Team Ninja de besturing wel iets eenvoudiger gemaakt, zodat je gemakkelijker uit de weg kunt springen of een lock-on kunt doen.
Gewoon een goede foto nemen is echter niet genoeg. Je moet ook strategische keuzes maken. De eerste keuze is simpel: welk rolletje film gebruik je? Je beschikt over een eindeloze voorraad van de standaard rolletjes, maar er zijn ook krachtigere types die maar beperkt voorkomen. Je moet dus strategisch kiezen welke fotorolletjes je wanneer gebruikt om niet in de problemen te komen. Team Ninja heeft het systeem verder uitgebreid: je kunt Charms uitrusten om bijvoorbeeld meer schade te doen, je kunt prayer beads verzamelen om functies van je camera te versnellen, en je kunt filters toepassen waarmee je bijvoorbeeld veel gemakkelijker ‘woedende’ geesten kunt afstoppen. Deze toevoegingen zijn natuurlijk goed bedoeld, maar ze zijn overpowered in specifieke situaties. Je moet dus geen afwegingen maken, maar gewoon onthouden welke specifieke combinatie je wanneer moet gebruiken. Dat doen dan ook wat afbreuk aan het angst aspect.
|
|
|
Beoordeling
75
Fatal Frame II Crimson Butterfly is duidelijk superieur aan de originele PlayStation 2-versie en diens Wii-overzetting. Zo zijn de extra verhalende elementen leuk om volgen, en ziet alles er prachtig uit. Spijtig genoeg laat Team Ninja toch wat cruciale steken vallen, de framerate had vlotter moeten lopen en de filters verstoren de balans van het vechten te veel, waardoor deze Remake geen must-buy is. Het is echter hopelijk wel een opstap naar meer Fatal Frame.
|
|
|
|
 18:19 LEGO Batman: Legacy of the Dark Knight komt eerder uit
 12:22 Scott Pilgrim EX
|
| Reacties (1) |
|
|
Pagina:
1
|
|
|
Gast (84.85.163.xxx)
op 16-03-2026 om 19:30
|
|
Vaste camerastandpunten zijn een lost art geworden.
Ik vind de game wel goed, maar net wat te gelikt. Geef mij maar de ps2 versie.
|
|
|
Pagina:
1
|
|
|
|
