Met Marathon keert Bungie terug naar haar roots. De 90's science-fiction trilogie werd geroemd om het samenbrengen van sterke gameplay en verhalende elementen. De lancering van de moderne live-service extractie-shooter Marathaton begin maart werd echter voorafgegaan door de nodige controverse. Langzaam haalt de reputatie echter het negatieve sentiment in. En dat is niet zonder reden.

Met klam geworden handen omarm ik mijn controller stevig. Ik hou mijn adem in en bekijk de data onderin in mijn scherm. Mijn geweer is herladen, mijn gezondheid aangevuld. Mijn teamgenoot heeft haar mijnen tactisch geplaatst. In de hal achter ons klinken zware voetstappen. Door de gangen echoën de fragmenten van een gesprek. Een ander team runners is nabij.

Met een grote knal lichten de rood verlichte gangen fel op. Eén van de mijnen is zojuist afgegaan gepaard met een verre schreeuw. ‘NU!’ Mijn twee teamgenoten en ikzelf kruipen achter onze schuilplaatsen vandaag, we werpen granaten en gebruiken onze speciale aanvallen, alvorens een gericht spervuur op alles dat beweegt te openen.


Sporen van blauwe levenssappen leiden ons naar lichamen verstrikt in een langzame worsteling met de dood. Een snelle beweging van onze messen maakt een einde aan deze worsteling.

Hun buit is nu de onze. Ik plunder wapens en technologie die sterker zijn dan de mijne, ik neem gezondheidskits over en verzamel de waardevolle grondstoffen die mijn tegenstander eerder buit wist te maken. Groene uitrusting wordt nu deels gevuld met blauw gekleurde elementen: sterker, krachtiger en zeldzamer. Als ik hiermee weet te ontsnappen ben ik weer een stap dichter bij nieuwe upgrades, mijn relatie met de megacorporaties wordt gesterkt en dat brengt weer nieuwe mogelijkheden met zich mee. Als ik weet te ontsnappen.

Deze uitbarsting van geweld kan echter niet anders dan onze locatie hebben verraden. Een ander team runners zal zich nu een tactische schuilpositie toe-eigenen in het omliggende moeras. We moeten snel en verstandig acteren om ons te heroriënteren op onze uitgang, onze exfill. Eén moment van onoplettendheid kan de laatste zijn. Samenwerking van het grootste belang; met een combinatie van tactische input en voice-chat zetten we onze missie voort.

Bungie’s Marathon heeft mij in haar grip. De afgelopen vier weken kom ik niet af van dat brandende verlangen om mijzelf bij elk vrij moment achter de PlayStation te installeren en deze extractie-shooter op te starten. Ik ben onbekend met de originele games, maar geboeid door de setting, het visuele design en verknocht aan de gameplayloop. Dat had ik niet verwacht toen René mij een maand geleden vroeg de game te reviewen. Maar ik het begrijp het nu. Ook ik ben een runner.


Marathon is een PvPvE. Een player versus player versus emulator-videospel. Dat houdt in dat je als speler op een spelkaart wordt geplaatst en de strijd aan (kan) gaan met zowel menselijke tegenstanders als de computer. De computer als tegenstander zie je ten allereerste in de omgeving, voorzien van grote alieninsecten, exploderende planten en onvoorspelbare weersomstandigheden. Ten tweede in de vorm van troepen van de UESC: de Unified Earth Space Council, die belangrijke complexen in de spelwerelden bewaken en in steeds sterker wordende vorm patrouilleren.

Die spelwereld is dus Tau Ceti IV, waar de overblijfselen van een verloren gegane ruimtekolonie met een sterk en stijlvol contrast de brute wereld markeren. Marathon is het ruimteschip, gebouwd in en met de Mars-maan Deimos, die eeuwen op voorhand koers zette naar deze beloftevolle planeet. Een van de kunstmatige intelligenties aan boord wraakte zich echter los van haar makers en lokte krachtige ruimtewezens in haar richting.

De originele trilogie vertelde het verhaal van deze ramp; in deze nieuwe titel ontdek je hoe nu verder terwijl megacorporaties runners – gedigitaliseerd menselijk bewustzijn – in zogeheten shells plaatsen om hun vuile werk te verrichten. Die shells komen in verschillende klassen, zoals die van een sluipmoordenaar, een dief, een arts en zo meer. Traditionele klassen met unieke vaardigheden om met een gebalanceerd team de overhand te verkrijgen. Uniek is Rook. Rook is een individuele shell, die later in de 25-minuten durende teamspellen neerstrijkt en de overblijfselen plundert, terwijl hij met zijn vaardigheid zich tijdelijk als UESC-robots kan voordoen.


Elke shell onderscheidt zich ook weer met een uniek uiterlijk, zoals eigenlijk het gehele spel dat doet. Belangrijk onderdeel van Marathon is de audiovisuele ervaring. De game heeft een krachtige visuele identiteit, die zich met haar futuristische hypercontrast niet makkelijk laat vergelijken. Ik hou ervan, ook al is het in het begin soms even zoeken naar het hoe en wat van alle visuele elementen. Van enorme meerwaarde is de audio: de eclectische soundtrack en vooral ook het omgevingsgeluid. Elke stap is te horen. Schoten klinken door in de verte. Met een koptelefoon of 3D-geluid set-up kan je aan de hand hiervan jezelf ten opzichte van je vijand lokaliseren, en dat geeft grote tactische voordelen.

De ideale manier om Marathon te spelen heb je echter niet volledig zelf in de hand. Het werkt het best als je met je twee teamgenoten met gelijksoortige intentie en missies het spel ingaat. Communicatie via voice-chat is daarbij een hele sterke bonus. Dat vraagt afstemming vooraf. Als je nu een spel laadt, kom je er pas - soms na enkele minuten wachten – achter dat je teamgenoten zonder voice-chat en met een totaal ander soort uitrusting spelen. Wil jij met je beste uitrusting spelen, dan kan het best balen zijn als je medespelers gebruik maken van de dagelijkse gratis uitrusting en totaal andere missies willen doen.


Desondanks heb ik zonder te investeren in afstemming vooraf – zoals via een Discord-gemeenschap – ontzettend leuke spelervaringen gehad. Leuke teamgenoten, leuke interacties en vooral een hoop lol. En dat terwijl Marathon een echt brute spelervaring geeft. Je leeft met de angst je uitrusting te verliezen, je bij elkaar gezochte buit kwijt te raken en je missie niet te voltooien als je voorafgaand aan je exfill je leven verliest. Het brengt een sterke spanning met zich mee, maar de gameplayloop is zodanig sterk dat je ook na elk verlies weer hunkert opnieuw je bewustzijn in een nieuwe shell te plaatsen, hopend op de jackpot.

En als je nu later van start gaat is dat geen probleem. Elk seizoen – Marathon blijft natuurlijk wel een live-service titel – worden al je behaalde resultaten gereset en al je uitrusting verdwijnt. Hoe dat er precies uit gaat zien moet nog blijken. Voor nu is er een seizoen waarin je cosmetische items kunt verdienen voor zowel wapens als shells. In het tweede seizoen zal een van de vier beschikbare spelomgevingen voorzien worden van een nachtstand. En wat de toekomst brengt? Dat is nog ongewis.


Voor nu is de standaardeditie van Marathon verkrijgbaar voor afgerond €40. En dat is in mijn mening het spel meer dan waard. In de tijd die het kostte deze review uit te tikken heb ik alweer meerdere malen aan de verleiding toegegeven om Bungie’s nieuwste virtuele wereld in te stappen. Elke keer weer een unieke ervaring, elke keer weer (kleine) progressie, hopend mijn medespelers te slim af te zijn en een nog krachtigere uitrusting te scoren. Om het vervolgens allemaal te verliezen en opnieuw met niets te starten. Ik rond af. Tau Ceti roept.