Hoewel ik een groot fan ben van remasters en remakes speel ik ze vrijwel nooit. Vaak heb ik het origineel al ervaren en aangezien tijd kostbaar is steek ik mijn tijd liever in nieuwe ervaringen. Toch maak ik zo nu en dan een uitzondering, het is immers een prima manier om een oudere game opnieuw te beleven die niet meer zo vers in het geheugen staat.

Het is alweer even geleden dat ik Assassin’s Creed IV: Black Flag van een review voorzag. Een piratenavontuur waarin Edward Kenway vooral uit is op rijkdom, terwijl hij tussendoor in een strijd tussen de Assassins en Tempeliers terecht komt. Om niet geheel in herhaling te vallen verwijs ik graag nog eens naar mijn review uit 2013, zodat ik me hier kan richten op de vernieuwingen. Want hoewel het verhaal grotendeels een herhaling van zetten is zijn er wel degelijk veranderingen en toevoegingen gedaan.

In de eerste categorie is besloten om de hedendaagse sequenties er geheel uit te halen. In het origineel werden we regelmatig naar het steriele kantoorpand van het hedendaagse Abstergo Entertainment verplaatst om vanuit een analist onderzoek te doen naar de herinneringen van Edward Kenway. Hoewel niet erg onderhoudend gaf het meer duiding aan het verhaal, wat nu wegvalt. In plaats daarvan zijn er “What-if”-scenario’s toegevoegd. In een Dark Animus-omgeving krijg je alternatieve scenario’s voorgeschoteld, denk aan hoe de gebeurtenissen zich hadden ontvouwd als onze piraat na twee jaar huiswaarts zou keren voor zijn vrouw, een belofte die hij oorspronkelijk aan haar deed. Helaas gaat dit gepaard met gameplay waarin je dozen moet sjouwen en stukjes parkours moet voltooien. Deze zogeheten Rifts voegen weinig toe en hadden wat mij betreft net zo goed achterwege mogen blijven.


Een stuk waardevoller zijn de extra missies die draaien om nieuwe crewleden voor de Jackdaw, het piratenschip waarmee je vele zeemijlen af zult leggen. Naast dat de missies leuk zijn om te voltooien brengen ze ook de nodige extra’s met zich mee. Neem Lucy Baldwin, een dame die zich bij je aansluit nadat je haar uit gevangenschap weet te bevrijden, en de verdediging van je schip verhoogt. Of The Padre, een man die uit is op wraak en de Jackdaw van de nodige extra ramkracht voorziet. In totaal gaat het om vier missies die naadloos aansluiten bij het verhaal en zorgen voor wat extra persoonlijkheid. Opvallend genoeg staat dit juist haaks op het verwijderen van de verhaalgedreven content die was gericht op Adewale en Aveline en later aan Black Flag werden toegevoegd. Net zoals de multiplayer nu afwezig is, waar ik persoonlijk minder rouwig om ben.

Resynced heeft het roer van Black Flag niet volledig omgegooid en vooral vernieuwingen aangebracht waar dit welkom is. En dus ben je nog altijd in torens en stellages aan het klimmen om de omgeving te openbaren, jaag je op dieren voor hun huid en botten om upgrades mee te ontgrendelen, breidt je thuisbasis Great Inagua met je verdiende Reales uit en schakel je doelwitten uit met je hidden blade. Om dit allemaal wat vloeiender te laten verlopen krijg je al eerder de beschikking over je rope dart, waarmee je op afstand vijanden naar je toe kunt trekken of alarmbellen onschadelijk kunt maken, kun je nu zelf de kap van Edward op- en afzetten om ongezien te blijven en zijn er de nodige nieuwe outfits. Leuke toevoegingen, toch is dit niet waarom je deze nieuwe uitgave (nogmaals) speelt.


Het zijn juist de andere implementaties die hier wel voor zorgen. Net als in het origineel dien je nog altijd mensen af te luisteren, het grote verschil is nu dat je bij een eventueel falen niet opnieuw moet beginnen, en je missie gewoon door blijft gaan. Ook de mogelijkheid om te hurken en de meer vloeiende gameplay tijdens parkours zorgen voor een stuk minder frustratie, hoewel gezegd moet worden dat het niet geheel verdwenen is. Zo zijn er nog altijd situaties waarin onze piraat een eigen wil heeft. Gelukkig zijn deze momenten spaarzaam en ben je snel weer onderweg.

Ook de combat is onder handen genomen. Het voelt nog altijd heerlijk om geruisloos door een kamp te sluipen en bewakers één voor één uit te schakelen, toch ontkom je er niet aan om het gevecht op momenten direct aan te gaan. Er is niets lekkerder dan een aanval af te weren en genadeloos toe te slaan door met je zwaard iemand naar de grond te werken. Hoe bevredigend dit ook voelt, al snel heb je door dat afwachten, pareren en toeslaan een tactiek is die je kan blijven herhalen. Er zijn weinig verschillende typen vijanden en daardoor is het countersysteem vrijwel altijd van toepassing. Het maakt je acties niet minder bevredigend, toch had de ontwikkelaar net wat extra stappen mogen maken. Zo blijven je tegenstanders wachten tot hun collega zijn aanval heeft afgerond en neemt de camera vaak een positie in die weinig overzicht geeft. Met name tijdens de gevechten op het dek van een schip, waarbij tientallen het tegen elkaar opnemen, heb je hier last van.


Nu we bijna dertien jaar verder zijn is het logisch dat er op visueel vlak grote stappen zijn gemaakt. De tropische stranden doen je direct verlangen naar vakanties, de diverse stadjes zijn drukker bevolkt en de stormen op zee laten je nog net niet over de scheepsreling hangen. Het is namelijk op het water waar Resynced echt indruk maakt. Het onweer dat naast je inslaat en de wilde golven die de Jackdaw heen en weer slingeren geven je een onbehaaglijk gevoel dat pas verdwijnt als de rust terugkeert. Dat de gezichtsanimaties in tussenfilmpjes net wat minder indruk maken neem je voor lief, net zoals enkele geluidsproblemen, zoals het tijdelijk wegvallen van stemmen terwijl de achtergrondgeluiden door gaan. Gelukkig zijn dit soort momenten spaarzaam in de veertig uur die ik met de game door heb gebracht. Als Resynced een voorbode is van de remakes die we nog mogen verwachten is de kans groot dat ik net even wat vaker een duik in het verleden ga nemen.