Na drie succesvolle Spider-Man-games was het niet de vraag of Insomniac Games een Marvel-personage in hun game zou laten schitteren, maar vooral wie dit zou zijn. Ditmaal gaat de eer naar Logan, beter bekend als Wolverine. Een duidelijke stijlbreuk met de webslingerende held.
Daar waar Spider-Man draaide om snelheid, acrobatiek en een flinke dosis humor, is Wolverine juist een personage dat gekenmerkt wordt door woede, pijn, trauma en brute kracht. Om deze verschillen duidelijk te maken hebben we te maken met een game die bloederiger, donkerder en serieuzer is. Wolverine voelt ook niet aan als Spider-Man met klauwen. Hij beweegt zwaarder, valt agressiever aan en kan meer klappen oplopen door zijn regenererende vermogen. Bovendien heeft de ontwikkelaar duidelijk begrepen dat een Wolverine-game zonder een stevige dosis geweld nauwelijks recht zou doen aan het personage.
Ondanks de agressie waar Wolverine om bekend staat zorgt Liam McIntyre ervoor dat er een diepere laag aanwezig is. Natuurlijk, de norse uitstraling komt duidelijk naar voren, toch weet hij het niet te reduceren tot een wandelende onlineliner-machine. Juist de momenten waarop Logan worstelt met zijn verleden en identiteit behoren tot de sterkste onderdelen van de game. Om dit naar voren te laten komen krijgt hij bijval van Krizia Bajos die Jean Grey speelt en Troy Baker als Nathaniel Essex. Laatstgenoemde is zeer overtuigend als stemacteur, door zijn gelijkenis ook als spiegel voor zijn personage te laten dienen haalde hij me wel wat uit de ervaring. Net zoals dit het geval was voor het script, dat niet altijd een even hoog niveau haalt. Sommige personages en verhaallijnen krijgen veel aandacht, terwijl achtergrondverhalen tekstueel zijn weggestopt en daardoor oppervlakkig aanvoelen.
Zeg je Wolverine, dan zeg je X-Men. Het is een dappere keuze van Insomniac Games om deze twee elementen juist uit elkaar te halen. Er is bewust gekomen om het klassieke oorsprongsverhaal achterwege te laten, daarvoor kunnen we al jarenlang terecht in strips, films en andere games. In plaats daarvan is het Nathaniel Essex die met zijn Team X – mede bestaand uit Sabretooth en Mystique – een halt toe wil roepen aan Bolivar Trask, die mutanten als een gevaar voor de samenleving zien. Thema’s als identiteit, loyaliteit en het vervolgen van mutanten passen uitstekend, wel worden ze erg voorspelbaar uitgewerkt. Het is bovendien jammer dat sommige interessante personages minder ontwikkeling krijgen dan je zou hopen. Weliswaar wordt je van de ene spectaculaire scène naar de andere gestuurd, tussentijds had er soms net iets meer gas teruggenomen mogen worden om de tussenliggende verhaallijnen meer gewicht mee te geven.
Om de verhaallijn aan elkaar te verbinden speelt combat een cruciale rol. In eerste instantie voelt dit gevechtssysteem heerlijk aan. De impact van je acties zijn voelbaar, aanvallen zijn te combineren en de klauwen van Wolverine zijn de perfecte manier om vijanden op bloederige wijze uit te schakelen. Helaas begint dit enthousiasme na verloop van tijd wel wat af te nemen. De basismechanieken zijn niet diep genoeg om je vijftien tot twintig uur mee bezig te laten. Je kunt aanvallen combineren, ontwijken, pareren en speciale technieken ontgrendelen, uiteindelijk blijven de gevechten draaien om dezelfde fundamentele handelingen. Een geringe variëteit aan vijanden helpen niet mee om dit gevoel te doorbreken.
In tegenstelling tot Marvel’s Spider-Man heeft Wolverine geen open wereld. Er is gekozen voor een meer lineaire structuur met verschillende locaties, waaronder Canada, Tokio en Madripoor. Deze opzet past beter bij een enorme stad vol icoontjes en te verzamelen objecten, en zorgt ervoor dat het tempo beter gecontroleerd kan worden. Tegelijkertijd voelen de omgevingen soms meer aan als een decor dan een wereld die je uitnodigt om te ontdekken. Er zijn objecten om te verzamelen en andere manieren om van het hoofdpad af te wijken, alleen voelt het opsporen van kistjes om outfits vrij te spelen (en daarmee health te vergroten), whiskyflessen en nachtmerriedeuren om je kwaliteiten te vergroten eerder als opvulling dan interessante aanvullingen op Logan’s avontuur. Vooral wanneer je net uit een sterke actiescène komt en vervolgens een eenvoudige puzzel of voorspelbare interactieve sectie krijgt kan het tempo behoorlijk instorten. Ook de manier waarop je naar oplossingen wordt geleid is opvallend nadrukkelijk. Weliswaar is er inmiddels een patch om dit te verminderen, toch voelt het als een belediging voor de speler om binnen een lineaire game ook nog eens je hand vast te houden en om iedere vijf meter een (zelf in te schakelen) marker te plaatsen.
Insomniac Games trekt dit ook door in andere momenten. In de levels kom je, zoals hierboven genoemd, nachtmerriedeuren tegen die dienen als optionele uitdagingen. Ze bestaan uit ‘ga zo snel mogelijk van A naar B’, ‘versla vijanden zo snel mogelijk’ en ‘overleef hordes vijanden’. De gevechten zijn leuk om te doen, het afleggen van een parcours door enkel te rennen en te springen is dit zeker niet. Bovendien voelen de mentale deuren op momenten misplaatst binnen het verhaal. Als iemand je hulp nodig heeft voelt het toch wat vreemd om hier je tijd voor te nemen, net zoals het afspeuren naar kistjes binnen de omgeving.
Technisch gezien is er weinig reden tot klagen. De personages zijn gedetailleerd, omgevingen zien er uitstekend uit en de animaties zijn vloeiend. Cutscenes en gameplay lopen naadloos in elkaar over, en toch bleef ik met een dubbel gevoel achter. Om het lineaire aspect te benadrukken mag je vooral niet te ver van je pad afwijken. Dit is op momenten zelfs zo erg dat je meteen faalt als je het beoogde pad niet hebt gevolgd tijdens een achtervolgingsscène. Ook wordt je regelmatig uit de beleving gehaald door een camera die geen goed overzicht geeft, of wanneer je een checkpoint opnieuw moet laden omdat je zelf vast komt te zitten, dan wel een vijand niet kunt raken waardoor je niet verder kunt. En hoewel ik een voorstander ben van Nederlandse ondertiteling in de game moet deze wel kloppend zijn, zo waren er momenten waarbij deze voor liep op de conversatie.
Dit dubbele gevoel bleef gedurende de hele game aanwezig. Je rage-meter opbouwen, de kleuren uit het scherm zien verdwijnen en het bloed rijkelijk zien vloeien terwijl je vijanden uit elkaar trekt geeft een heerlijk gevoel. Probleem is alleen; dat doet het in het eerste uur niet anders dan in het laatste uur. Net zoals het pareren en ontwijken van vrijwel identieke vijanden in het begin nog voldoening geeft, totdat je dit na vijftien uur nog altijd op identieke wijze aan het doen bent. Of eindbazen die er fantastisch uit zien, alvorens te beseffen dat ze altijd met een zelfde trucje werken. Insomniac Games lijkt het op deze momenten iets teveel op safe te spelen, daar waar ze best wat meer risico hadden mogen nemen.
Beoordeling
70
Als je op zoek bent naar een fraai uitziend en bloederig Wolverine-avontuur, inclusief een sterke vertolking van het personage zelf, dan zit je met Marvel’s Wolverine goed. Wel moet je dan op de koop toenemen dat het gevechtssysteem na de eerste gevechten nog nauwelijks weet te verrassen en dat je een grotendeels lineair pad volgt.
