Afgelopen E3 werd het nieuwste deel in de immer populaire Legend of Zelda serie onthuld: The Legend of Zelda: Skyward Sword. Los van één enkel stukje artwork werden we al een jaar lang in het donker gehouden. Hoe zou de game er uit gaan zien? Hoe zou het spelen? Gamed nam de E3 demo stevig onderhanden.

The Legend of Zelda heeft altijd een speciaal plekje in mijn hart gehad. Hoewel ik de NES games niet zo kon waarderen toen ze uitkwamen (ik was toch meer een ‘Mario-man’) werd mijn hartje gestolen door A Link to the Past. Sinds die tijd heb ik alle andere Zelda’s (uit)gespeeld, inclusief, met terugwerkende kracht, de eerste twee delen. En hoewel Nintendo op het post E3-event met een geweldige line-up kwam aanzetten, inclusief o.a. de Nintendo 3DS, Golden Sun, Metroid, Kirby en Donkey Kong, ging mijn hartje toch net even harder kloppen toen mijn handjes de WiiMote en Nunchuck vasthielden, terwijl een groen gemutste held zijn eerste (demo)stapjes zette in een kleurrijk bos.

Er is nog maar bar weinig bekend over het verhaal in Skyward Sword en de demo deed ook helemaal niets om het geheel iets duidelijker te maken. Hoewel de serie niet bekend staat om haar intriges, plotwendingen en spannende verhaallijnen zien we wel degelijk een stijgende lijn in de manier waarop Nintendo het ‘Zelda-universum’ tot leven wil wekken. Wederom starten we met een onbekende jongeman in een klein dorpje. Deze jongeman, die je ongetwijfeld weer zelf een naam kunt geven, maar welke we voor de goede orde maar even Link zullen noemen, woont boven de wolken. Jawel, het dorpje, genaamd Skyloft, bevindt zich veilig en wel, hoog in de hemel.

Tijdens een ‘gebeurtenis’ waar Nintendo nog niets over wil vertellen verkrijgt Link het legendarische Skyward Sword en leert hij over het land beneden de wolken welke is overlopen door het kwaad: Hyrule. Het Skyward Sword blijkt een wapen met intelligentie te zijn, welke zich in een halfmenselijke vorm manifesteert als een jonge vrouw genaamd Zordania. Samen met Zordania reist Link naar het land onder de wolken met als doel... tja, dat weet nog niemand, want ook de E3-demo blijkt vooral om de gameplay te draaien en niet om het verhaal. Het enige wat zeker is, is dat gaandeweg het avontuur duidelijk zal worden waarom Hyrule en Skyloft van elkaar gescheiden zijn.


De demo start vrij abrupt, zonder enige uitleg. In een bosrijke omgeving vallen meteen de graphics op. Ze hebben meer details, zoals in Twilight Princess, maar dan wel weer met een tekenfilmachtig uiterlijk, zoals in The Wind Waker. De gulden middenweg, om het zo maar te stellen. En tekenfilmachtig is dan niet eens helemaal het goede woord, het is meer alsof je naar een bewegende aquarel-tekening zit te kijken. Het is goed om te weten dat Nintendo bij de ontwikkeling van Skyward Sword de volgorde heeft omgegooid: eerst de gameplay goed krijgen, daarna de graphics. Dit straalt de game ook uit, want het is bij lange na nog niet het mooist wat je op de Wii zult vinden. De karakters, en dan met name Link zelf, zien er erg goed uit. De omgeving daarentegen is vaak nog erg matigjes, weinig gedetailleerd en soms ronduit lelijk. Het was opvallend dat de binnenomgevingen en stenen objecten aanzienlijk beter oogden dan organische objecten als bomen en struiken. Gelukkig heeft Nintendo nog de nodige maanden om het spel op grafisch gebied af te werken. Als de rest van de game net zo strak gaat ogen als de karakters (op de Bokoblins na, wie heeft die ontworpen?!), dan komt het wel goed.

Als je bekomen bent van de ‘grafische schok’, zul je meteen merken dat Nintendo met Skyward Sword twee duidelijk doelen voor ogen heeft gehad. Ten eerste moest de besturing gebruik maken van de unieke features van de WiiMote (inclusief MotionPlus) en ten tweede moet The Legend of Zelda groeien, toegankelijker worden voor de speler. Dit laatste zien we terug in enkele simpele aanpassingen, naar mijn idee ten goede. Zo kan Link ditmaal ook sprinten, wat de snelheid meer in de game houdt. Terwijl je sprint komt er een klein bolletje boven het hoofd van onze held en wanneer deze leeg is dien je eerst uit te rusten, voordat je het weer op een lopen kunt zetten. Ren tegen een lage muur op en Link zal hier, een beetje zoals in bijvoorbeeld Assassin's Creed en Prince of Persia, tegenop rennen. Niet zo hoog als in die games, maar het oogt een stuk vloeiender. Tevens is het nu mogelijk om je potions met een simpele druk op de knop te gebruiken, zonder ze eerst via het menu te moeten toewijzen aan één van de actie-knoppen.


De grootste verandering zit hem echter in de besturing van je zwaard en schild. Net zoals in Twilight Princess al het geval was is ook nu de Nunchuck je schild, terwijl de WiiMote fungeert als je zwaard. In de eerste The Legend of Zelda op de Wii bestond het zwaardvechten nog uit het ‘wiebelen’ van je WiiMote, veel meer was er niet nodig. Ditmaal is jouw controller ook echt jouw zwaard door de toevoeging van MotionPlus. Red Steel II bewees al dat zwaardvechten op de Wii prima mogelijk is en ook Skyward Sword laat zien dat het werkelijk iets toevoegt. Al vroeg in de demo kom je een aantal uit de kluiten gewassen paddenstoelen tegen en wanneer je deze bewerkt met je zwaard laat de game zien hoeveel verschillende mogelijkheden er zijn om je vijand te raken. Enkele meters verderop tref ik ook mijn eerste echte vijand (een stilstaande paddenstoel kun je moeilijk vijand noemen, tenzij je een onnatuurlijk afkeer tegen de zwammen hebt (wat ik me dan weer goed kan voorstellen als je aan Toad denkt, maar dat terzijde)). Fanatieke Zelda-spelers kennen ze wel, de Deku Baba’s, grote, vleesetende planten. Een oude bekende, maar wel eentje die een nieuwe tactiek vereist. Wanneer de plant zijn bek horizontaal opent dien jij verticaal te slaan en andersom. Ook de vijanden welke ik later trof vereisten een speciale slag om ze te verslaan. Niet alleen werkt dit uitstekend, het geeft het vechten ook extra niveau. Op een enkele fout geregistreerde slag na kon ik weinig mankementen ontdekken. Naast het vechten zal je zwaard ook een grotere rol spelen bij de puzzels, wat we al zagen bij een simpele variant in de demo. Een deur wordt geblokkeerd door een groot oog, welke naar jouw zwaard staart. Kom je te dichtbij, dan sluit het oog en is het niet te raken. De oplossing is een variatie op een bekende puzzel: beweeg je zwaard in het rond, zodat het oog duizelig wordt en voila, de deur gaat open.

Naast het vrij kunnen slaan kon ik in de demo nog enkele zwaardtrucjes uitvoeren. De bekende ‘spin-attack’ is weer terug. Houdt de Nunchuck en WiiMote bij elkaar en sla naar links of rechts en Link maakt een draaiende aanval. Doe hetzelfde door de beide controllers omhoog te bewegen en hij maakt een salto, waarbij het zwaard met grof geweld bovenhands op de tegenstander neerkomt. Als je het zwaard tijdens het spelen in de lucht houdt vangt deze licht en wanneer je genoeg hebt opgevangen kun je, zoals in de Zelda games uit de jaren 90, een lichtaanval uitvoeren. Het blokkeren van aanvallen doe je als vanouds met de Nunchuck, welke je ook echt voor je dient te houden. Duw de controller naar voren en net als in Twilight Princess zal Link een mep uitdelen met zijn schild. De kogels die vijanden, zoals de Octoroks, op je afschieten worden ditmaal niet automatisch teruggekaatst, je moet precies op tijd met je schild een slaande beweging maken om het projectiel terug te doen keren. Naast je zwaard en schild zijn er, zoals we gewend zijn van de serie, nog meer voorwerpen welke je kunt gebruiken, waarvan een vijftal aanwezig waren in de demo.