Er was eens een uitzonderlijk jongetje. Hij werd gevonden in een bos door een oude man, waarna hij verzorgd en zelfs getraind werd. Deze staartdragende knaap bleek over bijzondere krachten te beschikken; zijn kunsten in de wereld van vechtsport lijken geen limieten te kennen. Zijn ‘opa’ overleed helaas door een verschrikkelijk monster en het enige dat onze jonge Goku als aandenken heeft is de Dragon Ball waar vier sterren op staan. Dit is het begin van een spannende queeste, laten we gaan Goku!

De meeste mensen zijn helemaal niet bekend met de manga Dragon Ball, of leerden pas van de serie na het zien van de veel beter bekeken sequel Dragon Ball Z. DBZ was een veel meer op actie gerichte serie, waar dit originele verhaal veel rustiger is en een spannend verhaal probeert te vertellen. Goku zijn opa was voorheen altijd in het bezit van de Dragon Ball met vier sterren. Na het wensen van ´s werelds meest comfortabel stuk ondergoed zijn alle ballen weer verspreid over de hele wereld. Goku wilt dolgraag zijn enige aandenken terug en gaat op zoek naar deze bal. Al snel blijkt dat onze jonge vriend niet de enige is die achter de mysterieuze voorwerpen aanzit. Het kwaadaardige Red Ribbon Army zet alles op alles om ze allemaal bijeen te krijgen, om zo een wens te kunnen doen. Het verhaal gaat vervolgens door tot zelfs de kwaadaardige Piccolo de uitdaging aangaat.

Revenge of King Piccolo speelt als een 2.5D beat ´em up platformer. Je zult dus merendeels vanaf de zijlijn meekijken, al wordt er soms wel enigszins met diepte gespeeld. Jonge Goku moet zich door een horde van herkenbare vijanden worstelen in een Adventure modus. Het verhaal van Dragon Ball is opgedeeld in verschillende hoofdstukken, met ieder een aantal levels. Fans van de manga zullen alle belangrijke sleutelmomenten uit de serie voorbij zien komen. Let wel, wanneer je de serie nog niet hebt gezien is alles misschien te begrijpen, maar de echte sfeer van het verhaal komt in de game niet echt naar boven.


De game gaat van start bij de Red Ribbon saga, waar na een kleine tutorial al snel duidelijk wordt wat de speler van de rest van de game kan verwachten. Goku kan met zijn PowerPole de strijd aangaan. Met de A knop worden combo´s uitgevoerd, na wat gehak bouwt onze held genoeg ´Ki´ op om de bekende Kamehameha aanval uit te voeren. Deze aanvallen mag hij vooral botvieren op de soldaten. Deze vijanden blijven komen en ook al zijn deze personages ieder herkenbaar uit de serie, het zijn er zoveel in dezelfde vorm dat het grafische design wat saai en magertjes aanvoelt. Ook is de A.I. niet top. Vijanden komen dan wel in grote aantallen op Goku af, vaak blijven deze afwachten en zijn zelden aanvallend te noemen. Dit verlaagt de moeilijkheidsgraad aanzienlijk, waardoor Dragon Ball een topper voor kids is geworden.

Na een heel level doorgeploeterd te hebben volgt er uiteraard een eindbaas. Al deze bazen zijn volgens eenzelfde tactiek uit te schakelen; zoek een manier om het schild uit te schakelen en sla hem vervolgens tot moes. Hoewel dit enigszins simpel en herhalend is, blijven deze tussenstapjes een verademing in vergelijking met de massa pionnen die onderweg verslagen worden. Hierbij slaat de verveling namelijk al snel toe. Omdat men eigenlijk alleen maar aanvalt met A lijkt de hele game een kwestie van button-bashen. Het simplistische vechtsysteem zorgt er gewoon voor dat Dragon Ball niet zo lang boeiend blijft. Om dit tegen te gaan is er Tournament modus bijgevoegd, waarin je het kunt opnemen tegen je vrienden.

Offline welteverstaan, want online multiplayer wordt niet ondersteund. In deze Tournament modus kan men kiezen uit het rijke bestand van personages waar Dragon Ball uit bestaat. Dit is op het eerste gezicht grappig, maar zoals ik op de GamesCom al merkte is het vechtsysteem hier te simpel voor. Er wordt namelijk wederom gebruikt gemaakt van het systeem uit de singleplayer en dit is de doodslag. De kwestie van vaardigheden vervalt in zijn geheel wanneer een tegenstander net zo hard als jijzelf op de A-knop ramt. Dit gegeven zorgt ervoor dat het niet erg lang interessant blijft.


Wat Dragon Ball je wel levert is maximale herkenning van de serie in grafisch opzicht. Alle bekende schurken komen voorbij vliegen en dit komt allemaal redelijk goed uit de verf door de getekende animaties. Wanneer de speler echter op een redelijk groot scherm speelt, begint hem vast en zeker op te vallen dat niet alles even helder is. Zo nu en dan wel lijkt het zelfs alsof je een game voor je PlayStation 1 uit de kast hebt gehaald. Zelf speel ik op een 92cm, ik kan me indenken dat het merendeel zelfs een groter type in huis heeft. Vooral de omgevingen laten soms ernstig te wensen over, het ziet er niet al te scherp uit. Ook de dikke omlijningen die de omgevingen soms kennen komen verkeerd uit de hoek. Zonde, want de Wii leent zich uitstekend voor een spel als deze.

Qua geluid zit het wel helemaal goed met de game. Toegegeven, de one-liners kunnen wat herhalend worden, maar alle stemmen uit de Engelse versie zijn aanwezig en goed ingesproken. Voor de echte die-hard fan is dit natuurlijk heiligschennis, deze zullen liever de originele Japanse stemmen aanzetten. Gelukkig is het allemaal mogelijk in Dragon Ball: Revenge of King Piccolo. Natuurlijk komen de deuntjes uit de manga ook stuk voor stuk voorbij. Nu zijn dat er niet zo heel veel, maar ze dragen zeker bij aan de sfeer.

Al met al had Dragon Ball een frisse wind door de serie heen kunnen worden, eindelijk eens een game waar Goku als kleine held centraal staat. Het is dan ook erg jammer dat het vechtsysteem gewoon niet goed genoeg is, waardoor het speelplezier weg blijft. Dit is echt een doodsteek voor een beat ‘em up fighter. De game zal zeker vermakelijk zijn, maar haalt niet het onderste uit de kan. De echte DB fan zal Revenge of King Piccolo wellicht op de kop willen tikken voor de verzameling, maar voor nieuwkomers is het maar weinig interessant. Voor degene die echt op zoek is naar een avontuur met de Z-fighters raad ik de nieuwe DS game aan. Deze is onlangs uitgekomen en is je geld meer waard dan deze C-titel.