Aan de ene kant is het heel gedurfd, maar tegelijkertijd is het ook heel logisch. Ontwikkelaar Pterodon heeft zich na het succes van Vietcong gewaagd aan een tweede deel. Biedt de game voldoende om andere shooters voor te blijven? In deze review kom je erachter.

Hoewel ik op de vorige pagina de AI als kritisch puntje van de game aanhaalde is deze zeker niet slecht te noemen. Het is geen shooter waarbij je als een idioot rond kan gaan redden, dat zal je namelijk de kop kosten. Dit is dan ook meteen een waarschuwing naar de gamers die het lekker vinden om af en toe er stevig op los te knallen; deze game vereist wel iets meer dan dat. Om deze moeilijkheidsgraad nog iets omhoog te schroeven is ook het save systeem goed te noemen. Afhankelijk van de moeilijkheidsgraad krijg je een aantal quick saves tot je beschikking. Hoe moeilijker de game, hoe minder quick saves en hoe lastiger het dus wordt. Het is dan ook zaak om goed te denken wanneer je deze in wilt gaan zetten. De game op zichzelf is niet heel erg lang, maar dit zorgt er toch voor dat je er wel de nodige uurtjes mee zoet bent.



Om het realisme nog meer kracht bij te zetten heeft ontwikkelaar goed gekeken naar de kenmerken uit die tijd. Zowel wapens als omgevingen doen je meevoeren naar de tijd waarin de game zich afspeelt. Ook de filmpjes tussendoor nemen je mee naar ander tijden, gezien de sfeervolle reportages die door een journalist worden neergezet.
Het probleem van de game speelt zich dan ook af op ander gebied, namelijk op grafisch vlak. Het viel me namelijk al snel op dat de game niet helemaal lekker liep, en ook op een tweede computer waarop ik het testte bleek dit het geval te zijn. Het naar beneden bijstellen van de graphics zorgde er wel voor dat het geheel vlotter liep, maar dit had uiteraard nooit de bedoeling mogen zijn. Daarnaast weet de game grafisch ook geen nieuwe hoogtepunten te bereiken in het genre. Het voldoet allemaal, maar kan niet opboksen tegen de andere games die in dezelfde periode werden uitgebracht.

Op het gebied van geluid is er positiever nieuws te melden. Zowel de geweren als de andere geluiden dragen hun steentje bij om de sfeer goed weer te geven. Je teammaten willen nog weleens in herhaling vallen, maar dit werd nergens echt ergerlijk.

Zit je op het punt dat je de hele game uitgespeeld hebt, dan is er gelukkig nog de nodige content aanwezig om je langer aan de game te binden. Ten eerste krijg je de beschikking over missies die je speelt met een Vietcong soldaat. Je uiteindelijke doel is om tot het paleis van de keizer op te rukken, door te strijden tegen het leger van de Zuid-Vietnamezen.
Daarnaast kan een game als deze natuurlijk ook niet zonder multiplayer gedeelte. Naast co-op missies (tot acht spelers) heb je de keuze uit Capture the Flag, Deathmatch en Team Deathmatch. De modes op zichzelf zijn vrij standaard en bieden niet echt een vernieuwing binnen het aanbod welke al op de markt is. Het is leuk om eens gedaan te hebben, maar het zal spelers niet wegtrekken van andere games om voortaan hiermee online te gaan.



Concluderend
De game is tweeëneenhalf jaar in ontwikkeling geweest en dat is helaas duidelijk te zien aan de graphics. Ze voldoen binnen de game, maar het zorgt ervoor dat het wel meteen een achterstand kent t.o.v. andere shooters. Het principe op zichzelf is echter prima; de oorlog wordt goed weergegeven, zowel qua uitstraling als geluid. Helaas is de game verder wat beperkt om van een topgame te kunnen spreken.