Momenteel is de anime-industrie zeer bekend in het Westen dankzij Pokémon, Naruto, One Piece en co, maar in het verleden kenden maar enkele series een doorbraak. Eén van die series was Dragon Ball, een franchise die bijna dertig jaar geleden ontstond.

De manga verscheen in 1984, de anime debuteerde in 1986 en de eerste videogame volgde niet weinig later. Ondertussen zijn we eind 2010 en kan Dragon Ball zowat concurreren met Mario qua aantal videogames. De teller staat bijna op zeventig, wat een indrukwekkend aantal is. Oké, de kerel die we vroegen om de Mario games te tellen, sloeg door bij 200, maar geen enkele andere serie komt ook maar zo dicht in de buurt. Ook deze maand lanceerde Namco Bandai een nieuwe Dragon Ball game, namelijk Dragon Ball Z: Tenkaichi Tag Team voor de PlayStation Portable. Met Tenkaichi Tag Team wilde Namco Bandai de Tenkaichi gameplay naar de PlayStation Portable brengen zonder simpelweg een Budokai Tenkaichi game te porten, maar is men ook geslaagd?

Op gebied van het verhaal brengt Tenkaichi Tag Team in de eerste plaats meer van hetzelfde. We kunnen opnieuw het volledige verhaal van Dragon Ball Z beleven, van de start met de Saiyan Saga tot en met de Majin Buu Saga, in de Dragon Walker mode. In deze mode krijg je missies, die bestaan uit opdrachten als ‘Zoek Gohan’ en verhaalmissies als ‘Versla Radditz’ welke je voltooit door rond te vliegen over de wereldmap. Op deze map staan gebouwen, waar je vaak naar toe moet vliegen om een missie te starten of te beëindigen, en personages, waarmee je kunt vechten door tegen hen aan te vliegen. Je beleeft het verhaal dus iets interactiever dan in de vorige Dragon Ball Z games, maar we kennen het verhaal nu toch echt.


Het vechten brengt gelukkig wel een nieuwigheid met zich mee, het Tag Team systeem waarbij twee teams van twee het tegen elkaar opnemen. Je bestuurt hierbij één personage en de computer neemt het andere over. Ook de tegenstander werkt op deze manier, zo wordt Radditz ondersteund door een Saibaman in zijn gevecht terwijl jij (als Goku) Piccolo aan je kant hebt staan. In Dragon Walker levert dit af en toe onnatuurlijke gevechten op, zoals de Saibaman die Radditz helpt, maar veel zwakker is. In de andere modes is het echter wel een stevige toevoeging, het tweede personage is namelijk een echte hulp en geen dom aanhangsel. Beide personages kunnen ook extra schade doen door beiden één personage aan te vallen.

Zo’n optie komt natuurlijk best tot zijn recht in de multiplayer, waar je met vier vrienden kunt vechten, maar dat gaat spijtig genoeg alleen via de Ad-Hoc en niet via het internet, zodat je deze multiplayer nooit optimaal kunt beleven. Zonder online multiplayer vliegt deze game echter snel in de kast, want eens de Dragon Walker mode uitgespeeld is, heb je geen reden om terug te keren ondanks een indrukwekkend roster. Tenkaichi Tag Team biedt namelijk een zeventigtal personages aan. Zelfs ondanks de vele dubbels zoals acht versies van Gohan en zes vormen van Trunks levert dat een veertigtal personages op, wat niet slecht is voor een draagbare versies. Je hebt echter weinig zin om ze allemaal vrij te spelen aangezien je weinig kans hebt ze te gebruiken.

Stellende dat je de multiplayer wel zal kunnen gebruiken, zal je wel kunnen genieten want het gevechtssysteem zit wel goed in elkaar. Je hebt een knop voor simpele aanvallen die je kunt variëren met de D-Pad, een knop voor KI aanvallen, ... Je hebt zelfs een knop om een vijand achterna te gaan die van je weg loopt, iets wat zeer handig is. Geen vervelende achtervolgingen meer dus, want je haalt hen snel in en kunt afronden met een aanval als ze niet opletten. Met momenten voelt het systeem iets te simpel aan, maar het brengt de actie wel mooi in beeld en het voelt inderdaad aan als een draagbare versie van het Tenkaichi systeem met de leuke bonus van het Tag Team systeem.


Op grafisch gebied is Tenkaichi Tag Team zeker geen mislukking, maar de game biedt een mengelmoes van stijlen. Op de low-res wereldmap zie je Chibi-versies van je personages, tijdens de filmpjes krijg je stilstaande plaatjes uit de anime en bij de gesprekken en de gevechten zie je dan weer eerder een echt 3D model. De stijlen worden hierbij soms ook samen gebruikt, wat te chaotisch is. Spike moet leren keuzes maken bij het maken van een game. Op gebied van de stemmen maakten ze die keuze wel, tot onze teleurstelling geen Japanse stemmen in deze versie van Dragon Ball Z. Ook qua muziek maakten ze een slechte keuze. Het aantal tracks ligt zeer laag en de muziek zelf is vervelend, zodat je al snel zonder geluid gaat spelen.

Dragon Ball Z: Tenkaichi Tag Team is de typische Dragon Ball Z game van de afgelopen tien jaar. Tijdens het spelen zul je zelfs vaak het gevoel krijgen dat je de game al eerder speelde, met Budokai Tenkaichi of Raging Blast. De toevoeging van het Tag Team systeem verandert hier weinig aan, zelfs al is het een leuke verandering ten opzichte van de één op één gevechten die we typisch krijgen. Ten opzichte van de voorgaande Dragon Ball Z games op de PlayStation Portable voelt Tenkaichi Tag Team veel beter afgewerkt aan, maar zonder online mode, zonder Japanse stemmen en zonder significante verbeteringen op de standaardformule kun je moeilijk spreken van een aanrader. Laat deze game maar even aan de kant liggen.