Het leven van een maffiosi gaat niet altijd over rozen. Ben je succesvol, dan ben je een doelwit en faal je dan ben je een wandelend lijk. Uit voorzorg neem je een voorproever mee wanneer je spaghetti naar binnen wilt werken, want je weet nooit wanneer die rivaliserende familie een slag op je probeert te slaan. Zo ook in Mafia II, waar we Vito Scaletta onder de knoppen krijgen. Al op jonge leeftijd geďmponeerd door mensen die het al gemaakt hadden in deze smerige verraderlijke onderwereld. Laat me je meenemen naar 1945.

De politie van Empire Bay is een factor om rekening mee te houden, zo stelt het spel zelf. De waarheid is dat ze zo corrupt zijn als het maar kan en met geld is alles op te lossen. Ga je te ver, dan zullen de gerechtsdienaars je proberen te doden. Ze schieten behoorlijk accuraat en het kan een uitdaging zijn het zo lang mogelijk vol te houden. Ook zijn ze niet achterlijk, wanneer ze je gezicht gezien hebben zal je omschrijving doorgegeven worden en blijven ze je achtervolgen als je voorbij loopt. Jat je een auto in het zicht van een agent dan wordt het kenteken doorgegeven en zul je niet veilig door de stad kunnen rijden. Dit soort kleinigheden zijn op te lossen door je kleding te veranderen en een nieuw kenteken te plaatsen. Een kind kan de was doen.

Op grafisch gebied laat Mafia II toch her en der nog een steekje vallen. De filmpjes zien er adembenemend uit en ook de binnenlocaties zijn uitermate gedetailleerd, maar de buitenwereld kan niet meekomen met dit oordeel. Bomen hebben een dikke stam, maar platte bovenkanten waarin de blaadjes en takken aandoen als een 2D tekening. Wanneer je goed oplet zie je het ene bosje na het andere ‘tevoorschijn’ komen tijdens het rijden. Grootste blunder zijn nog wel de heggen die tussen wegen liggen. Hoewel een kleine lantaarnpaal de auto nagenoeg tot stilstand brengt is een dichtbegroeide heg geen probleem. Zonder ook maar een fractie van de snelheid te verliezen kart Vito er zo doorheen.


Dit zijn kleinigheden, want de stad heeft ook zeker mooie dingen te bieden. Zo verandert de stad naarmate het verhaal vordert. Van een grauwe oorlogssfeer in de besneeuwde straten naar een swingende omgeving waar iedereen alles positiever zou in gaan zien. Het is vooral een droombeeld van vroeger dat je lekker maakt. De lichtjes die hangen in Chinatown, de rook van je piepende remmen wanneer je een noodstop maakt… Maar het had absoluut nog beter gekund en dat is op enkele momenten pijnlijk duidelijk. Andere aanmerking is dat de camera niet altijd meewerkt, dit kan voor problemen zorgen.

Zojuist meldde ik al dat de filmpjes geweldig zijn om te zien. Het zijn juist deze momenten waarop duidelijk te zien is hoe goed de personages zijn uitgewerkt. Vito is een man die zeker van zichzelf is en wreed is als de situatie daarom vraagt. Toch heeft hij een geweten en dit soort leuke details komen geweldig tot hun recht wanneer de karakters wat uitgediept worden. Joe is subliem als sidekick met een dosis humor van de bovenste plank. Favoriet voor mij is het moment waarop Joe de schoonmaakster begroet. Met enige gebaren die toen al helemaal uit den boze waren wimpelt hij haar weg. Dan heb je nog de grote maffiabazen die zo stereotype zijn dat je bijna verwacht dat ze je een aanbieding willen doen waar je geen nee tegen kunt zeggen.

De voice-acting is uiteraard minstens zo belangrijk en ook dit element is goed uitgewerkt. De personages voelen als veel meer dan gewoon een karakter in een spel. Mede door scherpe dialogen ga je de mannen steeds meer waarderen en respecteren. Op het gebied van soundtracks is er wel wat aan te merken. Als je het mij vraagt brengt de muziek de sfeer zeker over. Historisch correct is het echter niet. Veel nummers kwamen pas enkele jaren na de tijd van Vito en Joe uit. Dit hoeft niet storend te zijn, het zijn maar kleine details en de muziek die wel speelt is geweldig. Mafia II heeft verder wel stinkend zijn best gedaan om de wrede wereld van de maffia in beeld te krijgen. Hoewel dit ethische vraagstukken naar boven brengt kun je niet anders dan de beweegredenen van de hoofdrolspelers begrijpen. Dit is het wereldje waar zij voor kozen, of ze daar nog blij mee zijn of niet. Wanneer ze gevraagd wordt iemand om te leggen, zullen ze dit moeten doen. Zelfs als het doelwit familie is.


Wanneer het spel is uitgespeeld kan er gekozen worden om de verschillende hoofdstukken van het spel nogmaals te spelen. Dit zul je misschien doen om die enkele Achievement of trofee binnen te halen, maar ik heb al gesteld dat er in Mafia 2-wereld bar weinig te doen is. Echt reden om het spel weer door te werken is er dus niet, want het ijzersterke verhaal ligt dan al bloot en sommige missies worden langdradig wanneer je ze voor de tweede keer doorloopt. Een online optie is er niet en hoewel ik dat de juiste keuze vind wordt ook op deze manier het spelplezier niet verlengd. Tel erbij op dat de gehele game binnen tien tot vijftien uurtjes uit te spelen valt en je snapt dat je niet veel krijgt voor de 60 euro die je neer moet tellen.

Wat je wel krijgt is een dramatisch meeslepend maffiaverhaal dat zeker de moeite waard is om door te spelen. De vele actie zorgt ervoor dat er altijd spanning is wanneer je de volgende hoek omloopt. Free-roaming mag dan niet zo interessant zijn als in bijvoorbeeld Grand Theft Auto, maar ik heb niet het idee dat dit de bedoeling van de ontwikkelaar is geweest. Dit is een film waar de speler actief aan deelneemt. Hoewel de ontwikkelaar wat steekjes laat vallen maakt ze ook veel goed met de personageopbouw. Dichter bij de brute realiteit van maffiosi zul je niet komen. Speel je het spel met die gedachte door je hoofd, dan zul je niet teleurgesteld raken. Mafia II is een korte achtbaan waar je van moet genieten.