Sinds jaar en dag zorgt het verschijnen van een nieuwe Dragon Quest game in Japan voor een nationale stopzetting van het werk – zoveel houdt men van de serie in het verre Oosten. Square-Enix doet al jaren zijn best de serie ook in het Westen populair te maken, maar het wil maar niet baten. Dragon Quest IX is de laatste telg in de langlopende serie, maar zorgen de vernieuwingen ervoor dat ook wij ditmaal massaal aan het Dragon Quest'en gaan?

Aan de kwaliteit van de games ligt het in ieder geval niet. Ieder deel in de serie is weer van topkwaliteit, hetzij misschien ietwat traditioneel. En dat is nou net de achilleshiel van Dragon Quest: de serie kan maar moeilijk loslaten van het fundament dat in 1986 is gelegd met de eerste Dragon Quest game. Voor Japan geen probleem – ieder deel gaat men weer vrolijk tot in het oneindige grinden om het gewenste level te bereiken – maar wij mensen in het Westen blijken daar geen baat bij te hebben. Natuurlijk generaliseer ik het nu wel heel erg, ik weet dat er genoeg Europeanen en Amerikanen zullen zijn die deze speelstijl zullen waarderen. Echter zijn zij in de minderheid: het gros van de bevolking is inmiddels gewend aan de hedendaagse, Westerse RPG’s, die bijvoorbeeld real-time gevechten, geen willekeurige gevechten en een non-linear verhaal introduceerden. Japanse bedrijven blijken over het algemeen juist vast te houden aan de roots van de serie, maar gelukkig (?) komt daar langzamerhand wel verandering in. Zo hebben Level 5 en Square-Enix hun Dragon Quest IX ook ‘verwesterd’, maar of dat gelukt is, zal je in deze review ontdekken.


Laat je niet misleiden door de moderne look van de game: Dragon Quest IX is in de essentie nog altijd een echte Dragon Quest game. Je volgt nog steeds een linear verhaal (dat is niet helemaal waar, hierover later meer), je bezoekt weer talloze dorpjes die ieder weer nieuwe equipment introduceren en je gaat langs verschillende, elementaire dungeons. Tot zover klinkt het allemaal redelijk traditioneel, maar Square-Enix heeft op meerdere vlakken een aantal verrassingen geïntroduceerd – sommigen die gelijk te raden waren, maar sommigen die ook écht verrassend zijn. Zoals het een echte Japanse RPG’s betaamt, zal je weer gehinderd worden met talloze willekeurige gevechten, nouja, willekeurig? Zoals in meerdere moderne Japanse RPG’s zie je de vijand gewoon rondlopen op de worldmap en in dungeons. Een grote verademing, zo zul je namelijk niet om de vijf stappen gepest worden met een gevecht, maar heb je nu ook echt de kans om een confrontatie te ontlopen.

Een ander punt wat vaak voor een beginnende speler die een JRPG wil spelen een grote drempel is, is het flinke grinden dat te pas komt. In menig (traditionele) Japanse RPG besteed je meer tijd aan het levellen van je personages (tegen je zin in) dan aan het genieten van de game. Voor mensen die al gruwelen bij de gedachte van het urenlange trainen van je personage heb ik goed en slecht nieuws: ten eerste het goede, het turn-based vechten is ontzettend goed uitgewerkt. Om de beurten kies je wat voor actie je wilt uitvoeren, maar het gaat nog lagen dieper dan dat. Zo kun je een multiplier opbouwen die ervoor zorgt dat je meer schade toedient. Deze multiplier wordt echter alleen geactiveerd bij dezelfde soort aanvallen (bijvoorbeeld melee of magie). Het slechte nieuws is dat grinden nog altijd in de game zit. Maar dit was gewoon niet te voorkomen, en het valt nog reuze mee: voor een baasgevecht moet je vaak een level of twee/drie trainen, wat te tolereren is. En veteranen van de serie zullen nog altijd gretig de Metal Slime truc kunnen toepassen (je merkt vanzelf wel wat dit inhoudt als je de game speelt).


Wat niet te tolereren valt, is de manier hoe je geld in de game verdient. In Dragon Quest IX word je voorgesteld aan een enorme klerenkast aan armor, wapens en accessoires, maar je bent een knappe jongen als je ook daadwerkelijk steeds het nieuwste van het nieuwste equipment in bezit hebt (en meestal komt er na een baasgevecht weer nieuwe equipment beschikbaar, waardoor laatst gekochte alweer oud aanvoelt). De prijzen van deze spulletjes liggen zo verschrikkelijk hoog en je verdient zo weinig geld in de game dat het op een gegeven moment gaat irriteren. “Is dit niet een kwestie van smaak?”, nee, ik ben van mening van niet. Vroeger was het niet leuk om letterlijk tientallen vijanden te verslaan voor net genoeg geld, en dat is het tegenwoordig ook niet. Een gemiste kans, want op dit punt had Square-Enix goed kunnen moderniseren.

In Dragon Quest IX volg je het verhaal van een engel die Guardian is over het plaatsje Angel Falls. Zijn taak is om het geluk van de bevolking te verzamelen en dat uiteindelijk aan de Yggdrasil boom te geven. Deze zal op zijn beurt dan speciaal fruit genaamd Fyggs produceren wanneer er genoeg geluk aan haar geofferd is. Op een dag is het dan eindelijk zover, het fruit kan na honderden jaren geluk verzamelen geoogst worden. Zoals verwacht gaat het echter helemaal mis en door stralen uit de hemel wordt de omgeving rond de boom verwoest, waardoor de zeven Fyggs de wereld in geslingerd worden. De engel verliest zijn vleugels en speciale krachten en aan hem is het nu om de Fyggs terug te halen. Het is een niet al te opzienbarend verhaal wat niet eens negatief is: je kunt lekker onderuit gezakt deze game spelen zonder je zorgen te maken over het verhaal. Overigens is de manier waarop het wordt verteld wel interessant. In iedere stad speelt zich namelijk weer een ander voorval af met zijn eigen kleine verhaaltje, wat uiteindelijk allemaal leidt naar het overkoepelende plot. Leuk is dat je zelf kunt kiezen in welke volgorde je de Fyggs terughaalt, wat het gevoel van lineariteit een beetje onderdrukt.