Het mag een klein wondertje heten dat je hieronder de review van Yakuza 3 kunt lezen. Lang had SEGA niet het plan om de game in het Westen uit te brengen, temeer omdat de vorige twee delen geen groots verkoopsucces waren, maar het succes van de Japanse demo deed hen toch anders besluiten.

Vorige maand konden jullie in een preview al alles lezen over het achtergrondverhaal van Yakuza 3, maar om het nog eens kort samen te vatten: jij bent Kiryu Kazuma, een man die vroeger betrokken was bij de Yakuza. De tijd van de maffia heeft hij echter achter zich gelaten, en samen met zijn geadopteerde dochter Haruka heeft hij een weeshuis opgezet op een rustige locatie aan het strand. Het is echter gedaan met de rust wanneer de grond onder zijn weeshuis zeer gewild blijkt, zelfs zo gewild dat er een (mislukte) moordaanslag op Kazuma wordt gepleegd. Om erachter te komen wie er achter de aanslag zit verruilt hij zijn casual outfit voor het strakke pak en keert hij terug naar Tokio.

Het cijfer drie achter de titel staat er niet voor niets, de game is namelijk een vervolg op de vorige delen. Kennis van de serie is hierbij van een groots belang om ook het verhaal van Yakuza 3 te kunnen volgen, maar gelukkig zijn er voldoende tussenfimpjes aanwezig die je op weg helpen. De tussenfilmpjes zijn van een hoge kwaliteit, maar in schril contrast staan de dialogen tussen karakters. De ‘kleinere’ karakters in het spel zijn niet ingesproken en moeten het daarom doen met een tekstballon. De tekst die wel ingesproken is, blijft trouw aan het origineel, het is namelijk Japans met Engelse ondertiteling. Dit behoudt de authenticiteit van de game, maar tegelijkertijd lezen en handelen kan soms ook lastig zijn. Het is verder opvallend te noemen dat sommige filmpjes over gaan in een tekstvlak, om vervolgens weer terug te gaan naar een filmpje. Als geheel doet dit afbreuk aan de sfeer van het spel, een sfeer die verder prima verzorgd is.


Op vele screenshots die van Yakuza 3 naar buiten gebracht zijn zien we actierijke gevechten, maar verwacht niet dat je hier meteen in kunt duiken. De opening van het spel gaat in een zeer langzaam tempo, vooral om het verhalende aspect naar voren te brengen. Persoonlijk vond ik dit geen enkel probleem, het stuwt het verhaal namelijk voorwaarts en je krijgt een rustige introductie in de vele facetten van de game. Tegelijkertijd kan ik begrijpen dat een soort Sims introductie op een actiegame niet bij iedereen even goed valt.

Na een rustige introductie ligt Tokio letterlijk aan je voeten. Verwacht geen Grand Theft Auto-achtige vrijheden, maar voor je het weet ben je uren verder zonder dat je ook maar enige progressie hebt gemaakt in het hoofdverhaal. Het is een tijd die je ingevuld hebt met het spenderen van geld in de vele restaurants en winkels die de game rijk is, alsmede het spelen van mini-games. Onder deze mini-games vinden we bijvoorbeeld een spelletje golf, de karaokebar, een potje biljart, vissen of het maken van foto’s om er vervolgens over te bloggen. Hoewel deze mini-games geen directe uitwerking op het verhaal hebben kun je er wel extra vaardigheden mee vrij spelen, denk aan een verbetering van het contact met bepaalde karakters. Ten opzichte van de Japanse release zijn er een tweetal mini-games geschrapt, te weten een hostess club en een quiz over de Japanse geschiedenis. Omdat beide niet als onderdeel voor het hoofdverhaal gezien hoeven te worden, missen we er echter weinig aan.


Heb je even genoeg van al deze kleinere onderdelen, dan kun je je weer geheel op het verhaal richten, en zoals je van de Yakuza mag verwachten zul je hier veelvuldig je vuisten moeten gebruiken. Het vechten werkt simpel door een combinatie van slaan, schoppen, vasthouden en ontwijken, maar gaat behoorlijk diep wanneer je nieuwe combinaties en technieken aanleert. Is zelfs dit nog niet voldoende om je agressieve honger te stillen, dan zijn er altijd nog voorwerpen (waaronder katana’s, geweren en honkbalknuppels) die je kunt gebruiken om flink mee huis te houden. Voeg hier ook nog eens ware finishers aan toe, gemeten via een Heat meter, en het systeem gaat behoorlijk diep, zeker wanneer deze finishers ook nog eens te combineren zijn met de eerder genoemde wapens. Het enige wat het vechten nog wel eens in de weg staat is het locksysteem dat niet lekker werkt en een camera die een enkele keer een verkeerde positie in neemt, maar gelukkig staan deze het plezier niet in de weg.

Hoewel je met de bovenstaande vechttechnieken de normale vijanden nog wel redelijk de baas bent zal dit een stuk lastiger worden wanneer je tegen de veel pittigere bazen komt te staan. Lukt het je toch om deze te overwinnen, dan volgt er vaak een lang filmpje, hetgeen als een ware beloning voelt na je harde werken. Punt van kritiek is wel dat het tempo na zo’n gevecht vaak weer ver terug zakt omdat je plots weer te maken krijgt met veel kleinere problemen als waarmee je bezig was.


Grafisch valt te zien dat Yakuza 3 alweer enige tijd uit was in Japan. De cut-scenes zijn van een hoge kwaliteit, maar in de game zelf is te zien dat de titel de aansluiting met de grafische top mist. De animaties zijn net niet vloeiend genoeg en de karakters hadden wat extra detail mogen krijgen, maar hier tegenover staat wel dat Tokio een prachtige, bloeiende stad is waar veel in te doen en te beleven valt. De game had echter net wat puntjes hoger kunnen scoren op het gebied van de graphics als er aan de afwerking wat meer tijd was besteed.

Yakuza 3 is in ongeveer twintig uur te voltooien, maar dan heb je zo’n twintig procent van de gehele game voltooid, hetgeen nog maar eens aangeeft hoe groots de titel is opgezet. Je bent voornamelijk aan het vechten, maar omdat dit systeem zo diep gaat voelt dit nooit aan als een straf. Mocht je het vechten toch even zat zijn, dan is er genoeg te beleven en voor je het weet ben je alweer een paar uur verder. Toegegeven, Yakuza 3 vernieuwt de serie niet, komt wat traag op gang, behoort grafisch niet aan de top en kent soms afbreuk aan een verder perfecte sfeer, maar het zijn stuk voor stuk punten die wegvallen tegenover hetgeen waar Yakuza 3 wel voor staat: een zeer uitgebreide titel die ook na het uitspelen nog tijden leuk blijft.