In enkele artikelen heb ik mijn verleden met point & click adventures al toegelicht en dan met name mijn aangename ontmoeting met Still Life. Deze game is het beste te omschreven als bevredigend. Erg trouw aan het originele adventure principe, maar met een dosis sfeer en spanning waar menig speler blij van kan worden. Victoria McPherson, FBI agente, speurde naar een seriemoordenaar. Een die wel erg veel gelijkenissen toonde met een zaak die haar opa, Gus McPherson, behandelde in Praag. Met dit vervolg wordt de speler gecompenseerd voor het open einde, weet Still Life 2 ons weer op de juiste snaar te raken?

Still life was een adventure die de game Post Mortem opvolgde. Je zou dus kunnen zeggen dat we hier met het derde deel van de serie te maken hebben. Toch wil ik jullie even terugnemen in de tijd, anders kan ik mijn oordeel over dit spel niet eens rechtvaardigen. Still Life toonde zichzelf een uitermate volwassen ervaring, waarbij de slachtoffers zonder pardon in beeld gebracht werden. Bevroren verminkte lijken waarbij er weinig aan de verbeelding werd overgelaten.. Bovendien bleef de game het principe van point & click adventures erg trouw. Dit bleek voor de hardcore speler een genot, maar maakte het minder toegankelijk voor de mainstream. Grof taalgebruik, duistere humor, het kwam allemaal voorbij tijdens het vertellen van een wel psychisch verknipt verhaal.

Het verhaal werd doorlopen met Victoria McPherson, maar de charme van de game kwam met een tweede hoofdpersonage welke we ook op de voet volgden. De speurtocht van Gus McPherson, de grootvader van onze heldin, kwam door het lezen van zijn dagboeken boven tafel en waren hiermee dus ook speelbaar. Het verschillende malen wisselen van locatie zorgde voor een ongekende diversiteit. Wanneer men één verhaal beu werd duurde het niet lang voor er afwisseling voor de deur stond. Van het duistere kille Chicago kwam de speler zo in het arme Praag. De uiteindelijke bedoeling van de game is standaard voor het genre. Zoeken naar sporen die de dader mogelijk had achtergelaten, wat weer vergezeld werd met het oplossen van leuke puzzels. Deze waren gelukkig niet al te moeilijk, zodat men vrijwel nooit muurvast kwam te zitten.

DEZE ALINEA BEVAT SPOILERS OVER STILL LIFE 1
Naarmate het einde van het spel in zicht kwam, sloot de verhaallijn van je grootvader zich af. Deze was emotioneel betrokken bij de moordzaken en dit zorgde voor een episch, misschien zelfs dramatisch einde. Mark Ackerman, de moordenaar in Praag, lokte Gus naar zijn schuilplaats, waar zijn grote liefde levenloos op de bank lag. Hier maakte de sicko vervolgens doodleuk een schilderij van. Een filmwaardig einde welke zeer bevredigend was. Na deze climax moest het wel genieten worden bij de ontknoping bij Victoria, toch? Nee. Hier ging de ontwikkelaar de fout in. Victoria kreeg haar moordenaar wel te pakken en schoot hem zelfs neer, maar Mr. X viel in de rivier en we kregen nooit zijn gezicht te zien. Vervolgens gingen er verhalen rond dat de ontwikkelaar haar deuren zou sluiten. We zouden er dus wellicht nooit meer achterkomen….


Zo, nu snap je waarom er heel veel spelers zijn die hebben gewacht op deze titel. Het is de missende pagina in één van de leukst vertelde verhalen die we hebben meegemaakt. Misschien niet het geweldigste, maar eentje die het waard was om door te spelen. Hiermee moet Still Life 2 dus een heleboel waarmaken. Het spel begint enkele jaren na het vorige deel. Er worden wederom brute moorden gepleegd, door de bekroonde East Coast Killer. Dit is al iets dat verwarrend werkt, want het is nooit echt zeker of dit nu dezelfde moordenaar als voorheen is of niet. Ze verschillen zodanig van elkaar dat de speler blijft raden.

Zo draagt de huidige moordenaar een gasmasker en filmt het martelen en verminken van zijn slachtoffers. Hij gebruikt het om de autoriteiten uit hun tent te lokken, wetende dat ze hem nooit kunnen pakken. Victoria heeft nog altijd moeite met het feit dat ze nooit te weten is gekomen wie de gemaskerde moordenaar enkele jaren terug was. Ze verliet de FBI om zich nu zelf volledig op deze nieuwe dreiging te kunnen storten. Bovendien wordt ze geteisterd door een journaliste, Paloma Hernandez, die McPherson haar speurvaardigheden op televisie in twijfel brengt.

Misschien kunnen spelers van het laatste deel al wel een beetje opmaken dat hiermee de sfeer gelijk verandert. Deze moordenaar lijkt minder om de anonimiteit te geven en dat was juist een beetje wat hem wel charmant maakte. Subtiel, maar toch ernstig grof in het verminken van zijn slachtoffers. Omdat de formule van een dubbele verhaallijn zo goed werkte hebben de makers ditmaal gekozen om de journaliste te laten ontvoeren. Wij zullen dus als speler enerzijds moeten proberen te ontsnappen uit de klauwen van deze wrede man. De andere kant van de medaille is dat we vervolgens met Victoria in achtervolging gaan.