Een Japanse vrouw in een zwarte ‘outfit’, bizar ogende vijanden, een enorme stapel combo’s en een aparte Japanse stijl. Je moet er maar van houden, zul je dan denken. Toch zullen velen van jullie het met me eens zijn: van een goede game houdt iedereen. Dat is precies wat Bayonetta is, een steengoede game. Waarom? Dat lees je in de review!

De mensen die nu bij de studio achter Bayonetta, Platinum Games, werken hebben een aardig lijstje toppers op hun naam staan. Zo zijn Resident Evil 2, Devil May Cry, Viewtiful Joe en Okami toch geen kleine namen als het gaat om games die veel zijn geprezen. Eigenlijk zijn het geen games die groots ontvangen zijn door de massa, maar dat hoeft natuurlijk ook helemaal niet. De collectie games die ik net opnoemde kent een grote schare fans en de fans van die games gaan dan ook genieten van Bayonetta, die veel gelijkenissen kent met Devil May Cry.

In Bayonetta speel je met Bayonetta, een heks die behoort tot de Umbra Clan. Bayonetta is in gevecht met de Lumen Sages, de tweede clan die in het verleden over de wereld heeft geregeerd samen met de Umbra Clan. Echter is er een conflict geweest tussen beide clans. Dit conflict leidde tot gevechten en dus doden. Resultaat hiervan is dat Bayonetta de laatst levende Umbra Witch is. Ze gaat in gevecht met de grote groep Lumen Sages (eigenlijk de engelen van die wereld) die een plan hebben gesmeed waar Bayonetta onderdeel van is. Bayonetta gaat op zoek naar de waarheid en leert de ‘engelen’ ondertussen een vrolijk lesje. Ze gaat niet zomaar onderdeel zijn van dit plan.


Bayonetta is dus een hack ’n slash game met een grote nadruk op stijl. Voor de Devil May Cry liefhebber zal dit bekend klinken, maar als je er wat minder bekend mee bent zal het misschien wat raar klinken. ‘Stijl’ in dit geval betekent dat je je tegenstanders zo mooi en divers mogelijk van het leven moet beroven. In het kort komt het erop neer dat je creatief moet zijn met je aanvalsknoppen en er de meest afwisselende combo’s mee uit moet voeren om onder andere hoge scores te krijgen. Hoge scores zijn natuurlijk leuk, maar de beloning is groter dan dat. Voer je combinaties goed uit, dan krijg je ook nog eens magic power waarmee je extra sterke aanvallen uit kunt voeren. Ook voelt het natuurlijk geweldig om iets helemaal goed uit te voeren.

Dat is precies de kracht van Bayonetta. Het spelen van de game voelt gewoon goed. Bayonetta is een game die iedereen vrijwel meteen op kan pakken en waarmee er meteen een goed gevoel ontstaat. Dankzij een op het eerste gezicht simpel vechtsysteem (drie aanvalsknoppen, springen en ontwijken) en een perfect opbouwende moeilijkheidsgraad is het voor een wat minder ervaren gamer een prima uitdagende game. Wil dit zeggen dat een flink ervaren gamer er niet veel aan vindt? Nee, want het vechtsysteem dat op het eerste gezicht vrij makkelijk lijkt kent ongelofelijk veel diepgang. Allereerst is er de Witch Time, die je een tijdje een slow-motion effect geeft waarmee je extra goed combo’s uit kunt voeren. Deze activeer je voor een korte tijd als je een aanval precies op het goede moment ontwijkt. Dan zijn er de Wicked Weave aanvallen, waarmee je extra krachtige aanvallen aan het eind van een combo kunt uitvoeren. Ook is er nog de Dodge Offset, waarmee je een combo af kunt maken zelfs nadat je hebt ontweken. Klinkt simpel? Probeer het allemaal maar eens vloeiend in je gevechten uit te voeren.

Het gevechtsysteem draait volledig om beloning en voldoening en dat zijn kwaliteiten van een topgame. Echter draait een game natuurlijk om meer dan dat. Eigenlijk is Bayonetta op alle fronten vrijwel perfect. De game is afwisselend, heeft een goede leercurve, kent interessante vijanden en eindbazen, heeft een ijzersterk leveldesign en draait bijna feilloos. De game duurt ongeveer tien uur, maar daarna is er voldoende reden om het nog eens te herspelen. Allereerst zijn er veel geheime items in de game verborgen (wapens bijvoorbeeld) die de gameplay weer drastisch veranderen. Ook zijn er geheime gevechten te vinden en zijn er Alfheim Portals die je bepaalde opdrachten geven. Genoeg reden om de game meerdere malen door te spelen. Als er dan toch een stukje commentaar op de gameplay op de game moet zijn dan is het de camera. Soms gaan de gevechten snel en dan is het handig als de camera precies doet wat je wil. Dit is in Bayonetta helaas niet altijd het geval, wat soms tot vervelende situaties leidt. Een klein smetje op een anders erg overtuigende game.


Dankzij overtuigend leveldesign en een soepele framerate scoort Bayonetta eveneens hoog op het gebied van graphics. De game mag misschien niet altijd de meest overtuigende effecten of textures hebben, maar het totaalpakket aan design, kleurgebruik en techniek klopt in de game als een bus. Heel af en toe kent de game een framedrop of wat screentearing, maar het effect op de gameplay is nihil. Wat betreft tussenfilmpjes is het in Bayonetta een beetje een wisselend verhaal. Af en toe heb je schitterend geanimeerde filmpjes, maar soms moet je het doen met stilstaande personages die met elkaar praten. Een beetje een domper voor een zo actievolle game. Wat geluid betreft is het in Bayonetta dik in orde. De bizarre stijl die Bayonetta heeft wordt ook hierin voortgezet en daarom zul je orgelmuziek afgewisseld zien met poppy jazz, iets dat erg goed werkt in de game.

Bayonetta kan beschreven worden als één grote trip. De stijl is bizar, de gameplay is bruut, snel en nagenoeg perfect. De game heeft stapels diepgang, maar blijft toch ook voor beginnende gamers aantrekkelijk. Je bent er wel een tijdje mee zoet als je alles wat de game te bieden heeft wil ontdekken en onder de knie wil krijgen. De game heeft dankzij de aparte stijl misschien wat weinig aantrekkingskracht bij de grote groep gamers, maar dat mag een mooie score niet in de weg staan. Bayonetta begint het jaar spetterend en zo zien wij het graag.