December is een rustige gamemaand, zo konden jullie eerder in onze gamekalender zien. Om de decembermaand toch niet geheel leeg te laten brengt Electronic Arts The Saboteur van de inmiddels gesloten ontwikkelaar Pandemic. Of het dessert van 2009 ook goed smaakt lezen jullie hieronder.

The Saboteur, titel van deze game, is een verwijzing naar de Ierse racecoureur Sean Devlin. Hij heeft zijn Ierse roots achter zich gelaten en heeft zich gevestigd in Parijs, om aldaar mee te doen met diverse autoraces. Zijn wereld wordt echter ondersteboven gezet wanneer het Franse verzet hem inschakelt om mee te vechten tegen de Nazi’s, de game speelt zich namelijk af ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Daar waar je zou denken dat Devlin bedankt en snel terug vlucht naar zijn eigen land komt bedrogen uit, door zijn geschiedenis (die ik hier niet uit de doeken zal doen, dit zal je zelf moeten ontdekken) is hij zeer gemotiveerd om zijn steentje bij te dragen.

De wereld van The Saboteur is te vergelijken met die van bijvoorbeeld Grand Theft Auto en Assassin’s Creed. Middels een mini-map kun je kijken waar je je bevindt en waar je de volgende missies kunt selecteren. Net als bij deze games kun je ervoor kiezen om je geheel op het hoofdverhaal te storten, maar je kunt eveneens zijmissies spelen om bijvoorbeeld extra geld te verdienen dat je kunt gebruiken om wapens te kopen. Een bekend concept dat ook hier aardig werkt.



Wanneer we het hebben over een game die zich afspeelt ten tijde van de Tweede Wereldoorlog denken we al snel aan een shooter, maar dit is slechts deels waar. De ontwikkelaar heeft getracht de game interessanter te maken door er ook handgevechten in te stoppen, alsmede stealth gameplay. Een mooie gedachte, maar helaas faalt de game in de uitwerking. Bij het vechten is Devlin veel te sterk (met één slag schakel je een tegenstander uit) en het stealthsysteem is lachwekkend te noemen. De game geeft je twee opties: of je bent compleet onzichtbaar, of je bent gezien en alle toeters en bellen worden ingeschakeld. Bij het laatste geval kun je ontkomen, maar omdat de kans groot is dat je ook daarna weer gezien wordt verval je al snel in een run-and-gun gameplay. De game helpt je hier ook graag bij, je zult namelijk niet snel sterven, hetgeen ook al niet motiveert om een stealth gameplay toe te voegen. Een gemiste kans aangezien het wel mogelijk is om Nazi-kostuums aan te trekken, hetgeen je minder op doet vallen in je eigen outfit. Deze goede implementatie wordt echter weer teniet gedaan door het falende stealth-systeem.

Helaas is dit niet het enige punt waarin de game faalt. Zoals gezegd lijkt Devlin een soort nieuwe Superman die gehele kogelregens op kan vangen, maar dat de ontwikkelaar dit wel erg ver heeft doorgevoerd is merkbaar op andere momenten, zo kan hij van metershoge gebouwen springen, overleeft hij met gemak een explosie in zijn auto en is een kopstoot een nieuwe gameplay-element om een kist te openen. Helaas stopt het hier echter niet, zo kon ik flink wat ravage aanrichten zolang er maar geen Duitse soldaten in de buurt waren. Of ik nu met een auto (welke je kunt pakken om grotere afstanden te overbruggen) de helft van de bevolking uit Parijs naar het hiernamaals stuurde of een compleet tankstation opblies, er kwam niemand kijken wat ik aan het doen was. Los je echter één schot waar wél een Duitsers rondloopt, dan moet je meteen maken dat je weg komt. Dit soort zaken zijn zonde, zeker omdat Pandemic met The Saboteur juist een serieuze game neer wilde zetten, iets wat Mercenaries bijvoorbeeld niet was.



Daar waar de gameplay dus faalt in het beoogde doel, daar gaat er gelukkig op ander gebied wel veel goed. Ten eerste de visuele stijl, waar de ontwikkelaar een Sin City-stijl toegepast lijkt te hebben. De gebieden die bezet zijn door de Nazi’s zijn donker en grauw, met overwegend zwarte en grijze kleuren. De gele straatlichten en de rode armbanden van de Nazi’s steken hierin fel af en geven de bezette gebieden een grauwe, onprettige indruk. Krijgt Devlin het echter voor elkaar om deze gebieden te bevrijden, hetgeen je doet door Nazi’s te vermoorden en dingen op te blazen, dan keert de kleur terug als teken dat het gebied niet langer bezet is. Hoewel we niet kunnen ontkennen dat de graphics op zichzelf niet mee kunnen met veel van de games die onlangs uit zijn gekomen weet de gehele stijl wel indruk te maken.

Wat eveneens indruk maakt is de keuze voor de muziek en de stemmen die aan de karakters zijn gegeven. De muziek is allemaal afkomstig uit de tijdspanne van waarin de game zich afspeelt en de stemmen zijn allemaal zeer goed verzorgd. Met name het Ierse hoofdkarakter is een genot om naar te luisteren wanneer deze weer eens in het Iers aan het schelden is.

The Saboteur heeft getracht een unieke Tweede Wereldoorlog game te worden, maar slaagt hier helaas slechts deels in. Het doel leek om niet simpelweg weer met een shooter te komen, maar de toevoegde elementen falen in hun uitwerking. Tegelijkertijd wil dit niet zeggen dat de game geheel gefaald is. De betrokkenheid bij het verhaal, de unieke grafische stijl en de perfect verzorgde sound zorgen ervoor dat de game lang speelbaar is, en met zo’n 12 uur gameplay (enkel kijkend naar het hoofdverhaal) is er genoeg om te doen. Het maakt The Saboteur geen toptitel, daarvoor zul je toch echt terug moeten grijpen naar reeds uitgebrachte titels, maar echt zo’n game die je voor een gereduceerde prijs gerust mee kunt nemen.