Op de MX05 kwam Ubisoft met een grote aankondiging. Project Assassin, later Assassin's Creed, hield menig gamer met de neus tegen het beeldscherm bij iedere trailer die uitkwam. Een knap staaltje kunst van marketing, of was het gewoon de beste game uit zijn jaar? Hier zijn de meningen over verdeeld, alhoewel de meeste mensen het spel geweldig vonden, sloeg bij een redelijk percentage toch de verveling snel toe. AC zou te herhalend en saai worden na enkele uurtjes spelen. Was dit ook zo?

De speler begon het spel als een proefpersoon, gevangen genomen door onbekende wetenschappers. De reden van je gevangenschap bleek een DNA herinnering. Voor de mensen die écht het eerste deel nooit hebben gespeeld; AC komt met een theorie waarin staat dat herinneringen niet alleen in de hersenen opgeslagen worden. Een deel komt ook in een persoon zijn of haar DNA terecht, waardoor geestelijke evolutie plaatsvindt. Noem het een soort onbewust leren van de geschiedenis, instinct dus.

Nu heeft onze hoofdrolspeler schijnbaar een erg belangrijke herinnering in zijn DNA staan, maar het is niet meteen bereikbaar voor de wetenschappers. Tegen wil en zin (of juist niet) is het dus aan ons om verschillende herinneringen door te spelen, tot we bij de juiste aangekomen zijn. Het is een grappig gegeven waar goed over nagedacht is, het zorgt er namelijk voor dat tussen het spelen door er enkele adempauzes zijn. Hier zul je merendeels conversaties voeren met de slimmerikken, maar toch stoort het verhaal niet.



Wat was nu eigenlijk de bedoeling in Assassin’s Creed? Onze hoofdrolspeler is één van de, zo niet dé beste moordenaar in de guild. Hierdoor wordt hij arrogant, onvoorzichtig, krijgt schijt aan de ‘creed’ van zijn clubhuis en doet alles op zijn manier. Dit leidt uiteindelijk tot een mislukking van de missie, en Altaïr wordt gedegradeerd tot broekie. We kunnen onszelf weer omhoog werken door verschillende opdrachten uit te voeren. Oh ja, er kan bloed geroken worden en je lust voor agressie en geweld zal bevredigd worden… Toch?

Een groot punt van kritiek op de game was de diversiteit in het spel, of liever het gemis ervan. Naarmate AC haar verhaal vordert en er meerdere moves beschikbaar worden verandert er eigenlijk maar verdomd weinig in de gameplay. Voordat je je doelwit mocht uitschakelen moest je namelijk eerst genoeg informatie opdoen. Dit kon in de vorm van het zakkenrollen van belangrijke informatie, afluisteren en bedreigingen. Het feit dat dit iedere keer gedaan moest worden voor een missie, zonder dat hier enige verandering in plaatsvond, zorgde er misschien wel voor dat veel mensen afhaakten of toch enigszins teleurgesteld waren in hun aankoop.

De echte kenners weten echter dat Assassin’s Creed meer was dan alleen verplichte missies uitvoeren. Er waren drie gigantische steden in de vorm van bijvoorbeeld Jerusalem. Bedenk hierbij dat het zich afspeelt in de middeleeuwen en je snapt dat het rennen over daken of tussen smalle straatjes een groot genot blijft. Men kon echt goed worden in het ontwijken van soldaten, door bijvoorbeeld goed gebruik te maken van de omgeving. De sleutel tot een snelle ontsnapping ligt hem in het kennen van je omgeving en dit naar je voordeel buigen. Drukke marktjes hoeven geen obstakel te zijn wanneer je gewoon door de standplaatsen heen springt! Het spelen en vechten met soldaten bleef op deze manier erg vermakelijk, maar toch ook hier een punt van kritiek: het was allemaal wel erg makkelijk. Eenmaal het counteren aangeleerd, zo'n uur nadat je de game speelt, zul je weinig problemen meer hebben om de gevechten naar je hand te zetten ... keer op keer ... steeds weer.



Het ontwijken van de massa was een grote factor, toch kwam de vraag wel eens naar boven; Wat doen al deze mensen in vredesnaam de hele dag? Hoewel er een zee van mensen was, waren deze enkel aanwezig. Buiten de sleutelfiguren leek het alsof iedereen de hele dag rondjes liep. Ik geef toe dat dit een vorm van mierenneuken betreft, maar de reden dat ik het aanhaal is de wijzigingen hierin. Het tweede deel zou de mensen wat te doen geven dus wellicht dat dit kritiekpunt in de sequel is komen te vervalelen. Toch zou het een leuke verandering zijn als mensen voortaan echt aan het shoppen zijn bij de marktkraampjes, of misschien een publieke steniging als willekeurig evenement!

Een groot minpunt waar ik teleurstelling bij voelde was het veel te simpele vechtsysteem, zoals eerder al aangehaald. Omdat het allemaal zo eenvoudig bleef, koos naar mijn inzicht een groot deel van de spelers voor de counter-tactiek. Gewoon netjes blijven afwachten tot de vijand aanvalt om ze vervolgens met één knop uit te schakelen. Toegegeven, het duurde op deze manier allemaal iets langer, maar het was ook zeker het veiligste en hoogst onderhoudend. Altaïr had namelijk een redelijk arsenaal aan counter-moves, welke in redelijk willekeurige volgorde worden uitgevoerd. Het verveelde nooit om je zwaard dwars door iemand zijn borstkas te rammen om zo een fontein van bloed te creëren.

De makers van Assassin’s Creed hebben alle kritiek tot zich genomen en naar eigen zeggen is er goed geluisterd. De steden zullen ongetwijfeld nog groter zijn, missies zullen meer omvatten dan voorheen en dat Assassin’s Creed 2 een topper zal worden, dat staat buiten kijf. De enige vraag die nu nog rest is hoe het verhaal van het eerste deel zich nog verder ontwikkeld, het betrof een redelijk open einde waardoor er verschillende vragen ontstonden die nu toch echt een antwoord eisen. De tijd is daar, een andere tijd, een ander personage. Wij hopen op een wederom spannend avontuur, maar of dat daadwerkelijk gelukt is kunnen jullie morgen in onze recensie lezen!