Wolfgang Amadeus Mozart is de geschiedenis ingegaan als een groot componist. Zoals zo vaak bij grootheden gaan er in de loop van de tijd verhalen en mythes over hen rond. Zo is de film Amadeus vermakelijk, maar ook deels fictief. Ontwikkelaar Game Consulting doet er nog een schepje bovenop, met de adventuregame Mozart: De Samenzweerders van Praag, waarin Mozart een complot tegen de keizer moet voorkomen.

Het eerste deel van de game begint erg rustig. Je grootste uitdagingen op dit moment zijn koffie zetten en geld zien te verzamelen om een koets richting het paleis te halen. Daarna versnelt het plot wat: Mozart wordt gevangen gezet door de politie (voor een misdaad die hij uiteraard niet gepleegd heeft), en na zijn ontsnapping komt hij een complot op het spoor om de keizer van de troon te stoten. Bij dit verhaal spelen de Vrijmetselaars (waar Mozart lid van was) en de Rozenkruisers een grote rol. Veel van de puzzels die je tegenkomt hebben dan ook te maken met de geheimen en geschiedenissen van deze ordes. Het plotidee is wel leuk, maar de uitwerking is wat minder. Het verhaal wordt vrij summier vertelt en je wordt er eigenlijk nooit echt in meegetrokken. Tijdens de game ben je dan ook voor je gevoel minder bezig met het oplossen van een complot dan met het uitvogelen hoe je de volgende deur open krijgt. Ook is niet alles altijd even logisch uitgewerkt; zo moet je het maar voor waar aannemen dat geheime ondergrondse tempels in Praag opengaan door Mozarts muziek te spelen, of dat iemands onschuld door het winnen van een potje kaart te bewijzen is.


De game werkt uiterst simpel, omdat je slechts een muisknop nodig hebt. Door te klikken op een plek loopt Mozart erheen, en wanneer je een object of persoon tegenkomt interacteer je hier ook mee door een muisklik. De benodigde actie (oppakken, praten) wordt dan automatisch uitgevoerd. De puzzels die je tegenkomt steken over het algemeen logisch in elkaar. De meeste puzzels zijn echter wel erg eenvoudig. De oplossing is vaak al snel duidelijk, en zelfs als je niet weet hoe je verder moet is het vrij eenvoudig om hierachter te komen. Elk hoofdstuk van de game speelt zich namelijk af in vrij kleine gebieden (vaak maar zo’n 3-4 ruimtes), en elk gebied heeft niet erg veel hotspots om op te klikken. Mocht je dus ergens vast komen te zitten, dan levert de simpele methode van ‘probeer alles dat je bij je hebt met alles te combineren’ al snel resultaat. Omdat je weinig mogelijkheden hebt dagen veel van de puzzels je dus niet uit tot logisch nadenken.

Mozart is uiteraard bekend geworden door zijn muziek, en daarom speelt muziek in de game ook een grote rol. Dit vertaalt zich in de puzzels. Om de zoveel tijd kom je een pagina van een partituur tegen die is aangepast en die je moet restaureren naar zijn oorspronkelijke vorm. Dit doe je door noten te verschuiven totdat de partituur klopt. Als je teveel fouten maakt moet je opnieuw beginnen. Hoewel deze puzzels door trial and error op te lossen zijn, worden ze wel aardig vergemakkelijkt wanneer je noten kan lezen en begrijpt hoe een muziekstuk in elkaar zit.

Mozart krijgt vrij snel in de game een boek van Joseph Haydn waar bepaalde geheimen van de vrijmetselaars in muziekvorm in verborgen zijn. Dit boek fungeert een beetje als het Jonge Woudlopershandboek: om de zoveel tijd heb je bepaalde kennis nodig om een puzzel op te lossen, en gelukkig staat al deze kennis netjes in het boek. Om deze geheimen te leren moet Mozart eerst het muziekstuk bestuderen, wat hij doet middels een mini-game waarbij je moet dirigeren. Dit werkt vrij eenvoudig, je hoeft enkel met de muis een rondje op het scherm te volgen. Het lijkt ook weinig op echt dirigeren. De maat van de muziek wordt wel gevolgd, maar er wordt een erg trage en weinig realistische slag geslagen. Na dit dirigeren verschijnt er een simpel woordpuzzeltje, dat eenvoudiger wordt naarmate je de mini-game beter hebt gespeeld. Dit komt, volgens de game, omdat Mozart geheime codes uit het muziekstuk haalt. Hoe hij dit door simpelweg dirigeren voor elkaar krijgt wordt nooit uitgelegd, dit steekt dan eigenlijk ook vrij onlogisch in elkaar.


Naast deze puzzels komen er ook soms nog enkele logica-puzzels voorbij. Zo moet je door gebruik te maken van verschillende formaten tandwielen een mechaniek in werking zetten of een kluisdeur openen door in de juiste volgorde enkele knoppen in te drukken die een muziekstukje spelen. Deze puzzels zijn vaak wel interessant en zetten je aan het denken, maar ze komen sporadisch voor. Het grootste deel van de game bestaat uit veel eenvoudiger puzzels.

De graphics van de game zijn van een wat gemengde kwaliteit. De omgevingen zien er geslaagd uit. De game gebruikt een techniek waardoor de omgevingen eruit zien alsof ze geschilderd zijn, en dit zorgt ervoor dat de game er uniek uitziet. Echter, de karakters en de animaties zijn van een heel wat mindere kwaliteit. De gezichten van veel personen zien eruit als emotieloze maskers, en de animaties zijn erg houterig en zeer beperkt. Zo gebruikt Mozart bij elke zin die hij in een gesprek uitspreekt dezelfde overdreven handbeweging. Als hij een voorwerp in de omgeving gebruikt strekt hij enkel zijn handen uit zonder het daadwerkelijk aan te raken, en ook zijn pianospel is weinig overtuigend.

Zoals wel te verwachten valt is de muziek in de game allemaal van Mozart. Van Eine kleine Nachtmusik naar de Hölle Rache naar tal van symfonieën, je krijgt een brede selectie te horen. Kwalitatief goede muziek dus, en de stukken die uitgekozen zijn creëren prima de benodigde sfeer in de game. De voice acting is goed genoeg, hoewel sommige van de gebruikte accenten niet echt realistisch overkomen en gaan irriteren. De geluidseffecten zijn vrij beperkt. Ook komen sommige effecten op het verkeerde moment; zo hoor je midden in de nacht vogels fluiten, of je hoort een knapperend haardvuur wanneer het vuur overduidelijk gedoofd is. Dat het geluid niet altijd klopt met wat je ziet geldt trouwens niet enkel voor de geluidseffecten. Op een bepaald moment speelt Mozart een concerto voor de keizer dat geschreven is voor twee violen, cello en klavecimbel. Mozart speelt enkel op de klavecimbel, terwijl je wel alle partijen hoort. Soms zit het geluid dus wat slordig in elkaar.


Volgens het hoesje van de game ben je er zeker twintig uur mee bezig, maar dit is een flinke overstatement. De game is binnen de tien uur uit te spelen, zeker omdat de moeilijkheidsgraad niet erg hoog ligt. De game is wel vermakelijk om door te spelen, maar doordat de oplossing van de meeste puzzels voor de hand ligt is het nooit erg uitdagend. De versie die ik te spelen kreeg had Engelse teksten. Deze zaten echter vol met spel- en grammaticafouten, om nog maar niet te spreken van de soms onbegrijpelijke zinnen. De ingesproken tekst was vreemd genoeg wel in goed Engels. De versie die in Nederland uit zal komen zal echter voorzien zijn van Nederlandse teksten, en zal deze problemen hopelijk niet kennen. Deze Nederlandse versie zal eind maart verkrijgbaar zijn.