De launchgame van de PlayStation 3 was zonder twijfel Resistance: Fall of Man. Deze game moest doen voor de PS3 wat Call of Duty 2 en Perfect Dark Zero deden voor de Xbox 360, maar is Resistance: Fall of Man wel zo indrukwekkend als iedereen hoopte?

In het spel kruipen we in de huid van Nathan Hale, hij is deel van een Amerikaans leger dat Engeland moet bevrijden. Engeland, en de rest van Europa, is namelijk veroverd door Chimera, een buitenaards ras dat in korte tijd gehele continenten kan veroveren. In de eerste missie van de game loopt het echter al mis, de hele Amerikaanse invasiemacht wordt verslagen, enkel Hale overleeft het op mysterieuze wijze. Dit is het begin van een spannend verhaal waarvan je het einde niet wil missen. Het verhaal wordt neergezet in een serie van flashbacks met zwart-wit beelden, alle missies zijn dan ook deel van deze flashbacks.

Dit wordt allemaal verteld uit het perspectief van Parker, een Britse soldate, waardoor we nooit volledig het verhaal van Hale te horen krijgen. Hiermee wordt het mysterie in het spel gehouden en blijft er ruimte voor een Resistance 2. Het verhaal wordt nog eens ondersteund door een creepy sfeertje, lange stiltes worden afgewisseld met geluiden van monsters in de verte en geluidseffecten. Loop bijvoorbeeld tegen een kast en het maakt geluid. Naarmate je verder raakt in de game begint dit geluid echt een invloed te krijgen op je zenuwen. De graphics, het geluid en het verhaal werken allemaal mee aan het opbouwen van een overtuigende sfeer.



De omgevingen in de gebouwen van de Chimera doen denken aan Metroid Prime, maar dan in een bruin laagje. De liften en tunnels zouden recht uit die game kunnen komen. Je hebt ook redelijk snel het gevoel dat je bepaalde omgevingen al gezien hebt, dat heeft echter eerder te maken met het bruine kleurtje dan de omgevingen zelf. Het lijkt alsof men een pot bruingrijs over alle omgevingen heeft gestort. Desondanks zitten er enkele pareltjes tussen zoals de levels in Londen en Manchester. Parkeerborden, dode soldaten en telefooncellen zijn details die de steden tot leven brengen. In deze omgevingen zul je dan ook de meeste tijd willen besteden.

Het is enkel spijtig dat men op artificiële wijze de gebieden verkleint. Je komt overal wegblokkades en gesloten deuren tegen, op deze wijze creëert men een lineair pad door de game en hoef je bijna nooit te kiezen welke richting je zal nemen. Qua detail is Resistance: Fall of Man zeker niet de beste game die op dit moment verkrijgbaar is, met momenten zie je dat het potentieel er is, maar deze momenten vliegen snel voorbij. Men heeft gekozen voor kwantiteit, er gebeurt wel altijd iets op je scherm. Het spel heeft ook geavanceerde physics. Glas dat breekt door de kogels van de Chimera en dode lichamen die worden weggeslingerd en daar blijven liggen (in tegenstelling tot veel andere games, waar de lijken na 10 seconden zijn verdwenen). Deze physics geven je het gevoel in een echte oorlog te zitten.

Het geluid versterkt dat gevoel zeker, de wapens klinken fantastisch en elk wapen heeft zijn eigen typerende geluid. De geluidseffecten, kogels die metaal raken, Chimera die ergens tegenlopen, ... klinken ook allemaal net echt. De voice-acting zit ook goed, hoewel de Britten (zelfs wanneer ze bijna verslagen worden) altijd zeer hoopvol klinken over hun overwinning. De stemmen van Cartwright en Parker zullen je wel lang bijblijven. De Chimera klinken voorspelbaar, maar nog wel bedreigend. Veel muziek zul je niet horen, deze wordt maar sporadisch ingezet om de echt belangrijke momenten te ondersteunen.



De singleplayer van de game kun je uitspelen in tien uur en dan heb je het ook wel gezien. Je kunt wel teruggaan om vaardigheidspunten te verdienen.(Dit doe je door specifieke acties uit te voeren zoals het vernietigen van twaalf wagens in een bepaald level of een level uitspelen binnen zoveel minuten.) Hiermee speel je echter alleen wat cheats en dergelijke extra's vrij, de kans is klein dat je daarvoor nog eens het spel doorloopt, zeker omdat er absoluut geen aanduiding is van wat je moet doen. Ook de drie (later vier) verschillende moeilijkheidsgraden bieden niet genoeg verschil om de game nog eens opnieuw door te spelen, eens je de AI van de vijanden begrijpt, is zelfs de hoogste moeilijkheidsgraad geen probleem. Het feit dat je gezondheid regelmatig (deels) wordt bijgevuld helpt natuurlijk ook om gemakkelijk het einde te bereiken.

De besturing zelf is ook redelijk eenvoudig, met de linker analoge stick beweeg je Hale en met de rechter de camera. Schieten doe je met de R1 en de L1 schouderknop, dit opzet voelt perfect aan. De rest van de knoppen wordt gebruikt voor minder dringende functies. De bewegingssensor van de Sixaxis wordt ook gebruikt, als een vijand op je springt, kun je deze van je afschudden door de controller eens flink door elkaar te schudden. Speciaal is het niet, maar het past perfect bij de situatie. Resistance beschikt ook over een zeer vriendelijk savesysteem. Als je in het midden van een level moet vertrekken, kun je in het pauzemenu kiezen om te stoppen en dat slaat de game op bij het laatste checkpoint. Als je dan terugkomt, kun je direct bij dat controlepunt opnieuw beginnen.