Het leven is als een grote zandbak. Nee, dit is geen spreuk uit de oudheid die een hooggeleerde deed en mij jaren is bijgebleven na een geschiedenisles, maar een uitspraak die perfect past bij een game als Crackdown. Nadat ik geruime tijd de ontwikkeling van het spel gevolgd had mocht ik hem nu eindelijk in mijn Xbox 360 steken.

In deze review heb ik al meerdere keren een vergelijking gemaakt met Grand Theft Auto. Ondanks dat de spellen divers van elkaar zijn (zo durf ik zelfs te zeggen dat Crackdown een stuk meer free roaming is dan Rockstars game) zijn er ook enkele puntjes die we in beide games terug zien. In Grand Theft Auto loonde het om van de reeds bewandelde paden af te wijken en op zoek te gaan naar objecten die verstopt lagen. Op deze manier kwam er een verzamelaspect om de hoek kijken, een punt dat Crackdown overgenomen heeft. Dit keer zoeken we naar 500 Agibility Orbs en Hidden Orbs. Van de laatste doet de naam al vermoeden dat deze goed verstopt zijn en je de ogen goed open moet houden om ze alle 300 te verzamelen. De opzet van de game, dat verticale beleving even groot is als de horizontale, speelt hierop in door de orbs voornamelijk op (grote) gebouwen te verstoppen.



In de inleiding maakte ik de vergelijking met een grote zandbak. Crackdown is als een grote zandbak, die naast zand gevuld is met vele vormpjes en schepjes om deze zandbak naar je eigen hand te zetten. Helaas moeten we wel concluderen dat niet ieder vormpje en schepje even goed uitgewerkt is, zo is Crackdown helaas geen perfect spel geworden. Met name de korte verhaallijn, repetitieve zijdemissies, ietwat onduidelijke map, lastig richtsysteem en af en toe onduidelijke camera, alsmede enkele andere kleine foutjes, zorgen ervoor dat de game het topcijfer mis loopt. Resulteert dit dan in een matige ervaring? Zeker niet! De foutjes zijn niet meer dan kleine smetjes op een verder briljante game waar we maar wat graag een vervolg op zien, een vervolg dat met het oplossen van bovenstaande minpuntjes minstens een punt hoger kan scoren.



Beoordeling Roderick
'Hoe bevalt ie?' Was mijn eerste vraag aan René toen ik wist dat hij zijn eerste uitgebreide speelsessie erop had zitten. Zijn antwoord was de verkorte vorm van deze review. 'Welk cijfer?' was de volgende vraag. René dacht aan een 80-85 en dat is het ook geworden. Ik was verbaasd dat het geen 90 was geworden, al kan ik goed begrijpen waarom deze game geen 90 verdient. Waarom ik vind van wel zal ik uitleggen: deze game is een statement, een grote sprong voorwaarts. Crackdown definieert 'fun' in het sandbox genre. Meer zelfs, Crackdown definieert het sandbox genre: ga dingen doen, vogel dingen uit, doe waar je zin in hebt. Dit is perfect uitgewerkt in Crackdown: gebouwen zijn te beklimmen, de game zit vol bruikbare objecten, de physics zijn geweldig, je personage is geweldig. Kortom, alle ruimte om te doen wat je maar wilt. Wat maakt het dan uit dat de game amper een verhaal heeft en de hoofdmissies in minder dan 10 uur (ik heb na 8 uur pas 1 stadsdeel uitgespeeld omdat er zoveel andere leuke dingen te doen en te ontdekken zijn) uit te spelen zijn? Een 90 zou op basis van dit een goede statement zijn, ookal verdient de game het misschien niet. Een groot minpunt voor mezelf: de stad wordt zo leeg als je alle bazen hebt verslagen, en dán kun je je idiote creativiteit niet meer loslaten op die gekke gangmembers...