Home   Forum   Archief   Redactie   Contact   Bedrijven   Games    
 
  GamedPCPS VitaNintendo 3DSWii UNintendo SwitchPlaystation 3Playstation 4Xbox 360Xbox OneAppMisc    
20 November 2017 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
19 November 2017 
(3) 
(1) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
18 November 2017 
(0) 
(0) 
(0) 
(10) 
(4) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
17 November 2017 
(0) 
(1) 
(0) 
(0) 
(14) 
(0) 
(0) 
(6) 
(0) 
(0) 
(0) 
(2) 
(0) 
16 November 2017 
(3) 
(13) 
(0) 
(0) 
(6) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(2) 
(1) 
15 November 2017 
(0) 
(1) 
(0) 
(15) 
(0) 
(1) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
(0) 
14 November 2017 
(0) 
(0) 
(1) 
(0) 
(5) 
(0) 
(0) 
(1) 
13 November 2017 
(0) 
(0) 
(6) 
(5) 
(0) 
(0) 
(0) 
(2) 
(2) 
(4) 
12 November 2017 
(1) 
(0) 
(0) 
(1) 
(0) 
(0) 
(0) 
11 November 2017 
(5) 
(0) 
(0) 
(1) 
(0) 
(0) 
(0) 
(3) 
(0) 
(3) 
(0) 
(1) 
(3) 
10 November 2017 
(4) 
(0) 
(4) 
(14) 
(0) 
(0) 
(3) 
(0) 
(2) 
(2) 
(0) 
(0) 
(0) 
09 November 2017 
(0) 
(5) 
(0) 
(1) 
(0) 
(1) 
(0) 
(5) 
(0) 
(0) 
(1) 
(0) 
(0) 
(0) 
(1) 
(0) 
(4) 
08 November 2017 
(0) 
(13) 
(0) 
(0) 
(3) 
(1) 
(0) 
(1) 
(0) 
07 November 2017 
(2) 
(0) 
(0) 
(3) 
(0) 
(0) 
(0) 
(1) 
(2) 
The Sims 4
Star Wars: Battlefront II
Outcast: Second Contact
de Blob
Review:

White Day: A Labyrinth Named School


Door Joni Philips op 12-09-2017 om 05:36
Bron: Gamed

Oorspronkelijk is White Day: A Labyrinth Named School alleen in Korea verschenen, desondanks wist de horrorgame van Sonnori een cultstatus op te bouwen. Toen bedenker Lee Won-Sool besloot om de game een remake te gunnen met zijn nieuwe studio, was er dan ook meteen interesse van uitgevers om de game in het Westen uit te brengen. Zo duurde het amper enkele dagen voor de PlayStation 4 versie van deze remake om de oversteek van Korea naar Europa te maken. We konden ons dan ook meteen opsluiten in een donkere kamer om deze game aan een uitgebreide test te onderwerpen.

De game komt namelijk het best tot zijn recht wanneer je deze zo speelt, toch omwille van het hoge nachtmerriescenario. White Day speelt zich namelijk af in een school. Wanneer Lee Hui-Min 's avonds naar school terugkeert om een cadeautje achter te laten voor zijn knappe klasgenote, komt hij vast te zitten. De school – een voormalig hospitaal tijdens de Koreaanse oorlog waar vele jonge soldaten een pijnlijke dood stierven – blijkt al snel een duister verleden te hebben waarbij vooral de conciërge een belangrijke rol speelt. Hij is echter niet de enige, want de school lijkt vol te lopen met onder andere leraars en leerlingen die allen hun rol te spelen hebben in het overkoepelende verhaal. Ontrafelen wat die rol is, wordt de enige optie om het nachtelijke avontuur te overleven. Je gedrag tijdens dit verhaal bepaalt dan weer naar welke van de verschillende eindes dit leidt, waarbij dit onder andere wordt bepaald op de keuzes die je neemt in gesprekken met de andere gevangenen van dit nachtelijke doolhof.


Je krijgt de nodige informatie niet meteen in hapklare brokken voorgeschoteld, je zult echt op zoek moeten gaan naar de nodige informatie. Beweegredenen van karakters zijn bijvoorbeeld alleen te ontdekken middels notities die je overal dient te zoeken, zodat je maar langzaam een volledig overzicht krijgt, zodat je na tientallen uren nog steeds nieuwe dingen kunt ontdekken. De game laat hierbij ook net voldoende open voor interpretatie, op sommige elementen komt er geen pasklaar antwoord. Dit is in zijn totaliteit sowieso geen game die de antwoorden voorkauwt, iets wat je ook zult opmerken in de vele puzzels. Het zijn geen echte breinbrekers, maar ze zijn moeilijker dan je tegenkomt in hedendaagse games. En dan moet je nog hopen dat je dat item dat je nodig hebt voor die puzzel, effectief al hebt gevonden. Het leukste hierbij is dat de game meerdere variaties heeft op dezelfde puzzels. Als je de game nogmaals speelt, krijg je dus een andere uitdaging wat interessant is aangezien je meerdere keren moet herspelen voor alle eindes.

White Day heeft enkele verbeteringen ontvangen, maar het is grotendeels dezelfde game die rond de millenniumwisseling verscheen. Het was een ander tijdperk voor horrorgames, waar het survival gedeelte een significante rol speelde. Je kunt de vijanden bijvoorbeeld niet verslaan, enkel hen ontlopen. Dat wordt echter niet gemakkelijk, want de meest prominente vijand – de conciërge – voelt een beetje aan als de Alien uit Alien: Isolation. Deze is namelijk overal. Hij verplaatst zich razendsnel zodat je geen enkel moment van rust krijgt. Even op je gemak een kamer verkennen is zelfs niet mogelijk, hiervoor moet je namelijk het licht aansteken en de conciërge wordt aangetrokken door dat licht. Je moet dan ook continu opletten wat je doet als hij in de buurt is, en vooral vermijden dat je ergens vast in een doodlopende gang komt te zitten. Zeker in het begin van de game wanneer de meeste kamers gesloten zijn, is dat een groot risico. De andere vijanden, geesten uit het verleden, zijn zo vriendelijk om pas wat later op te duiken wanneer je de omgeving al goed kent.


Het is dan ook een moeilijk begin, maar later wordt de game dragelijker omdat je echt gaat leren hoe alle gamemechanismen in elkaar steken. En als je het voorzichtig wil aanpakken, kun je ervoor kiezen de game eerst door te spelen op de laagste moeilijkheidsgraad waar je effectief kunt zien waar de conciërge zich bevindt. Waar je wel permanent mee te maken krijgt, zijn besturingsproblemen. Meestal gaat alles vlot, maar af en toe reageert de game niet te vlot. Je moet bijvoorbeeld soms enkele keren proberen om deuren te openen of jezelf te verbergen. Dit betekent dus dat de techniek soms leidt naar je dood. Dat sterven zal in deze game extra hard aankomen omwille van het savesysteem. Net zoals in de oude Resident Evil vroeger kun je alleen saven als je beschikt over een specifiek voorwerp. In Resident Evil ging dat om inkt voor een schrijfmachine, maar hier heb je een moderner voorwerp, een stift die je kunt gebruiken op de schoolborden van de klassen. Dat is dan ook een toepasselijke manier om je vooruitgang op te slaan, en deze terugkeer naar het verleden maakt alles net wat spannender.

De game is op grafisch gebied eveneens een stap terug in de tijd, maar dat is op dit gebied zeker geen positief punt. Karaktermodellen zijn hopeloos verouderd zodat praktisch iedereen wat levenloos aanvoelt, zeker omdat iedereen stijf en onnatuurlijk beweegt. Ook de omgevingen voelen star aan, grotendeels omdat alles te proper en te leeg aanvoelt. Het zorgt ervoor dat alles een uniforme aanblik heeft, alle klaslokalen lijken bijvoorbeeld op elkaar zodat je nooit echt de indruk krijgt van toneel te veranderen. Enkel de algemene atmosfeer kan ietwat redding brengen. Er zijn geen grote schrikmomenten, maar White Day zorgt wel voor een akelig gevoel dat je op je hoede houdt. De soundtrack slaagt erin dit gevoel te versterken, vooral dan de geluidseffecten die gepaard gaan met de conciërge zorgen voor een ongemakkelijke emotie, maar ontbreekt iets gedenkwaardig zodat we niet kunnen spreken over een positief gevoel. Ook de Engelstalige soundtrack zorgt niet voor dat gevoel, deze lijkt simpelweg niet overeen te stemmen met de actie.
Beoordeling
65
Er zijn dus veel punten in White Day: A Labyrinth Named School die ondermaats aanvoelen. Het is dan ook een echte stap terug in de tijd, wat op sommige punten voor een goede indruk zorgt – dit is een echte horrorervaring – maar op andere dan weer een zure nasmaak achterlaat. Als je daarmee kunt leven, is White Day een aankoop waard want deze Koreaanse game kan zich als ervaring wel onderscheiden van de concurrentie met een traag motief van machteloosheid dat eerder aansluit op de Aziatische horrorfilms van de laatste decennia dan op de actiegerichte spektakels die typisch verschenen in de gamewereld.


13:10  Nintendo brengt NES Classic terug
05:35  Productie SNES Classic 'dramatisch verhoogd'
 Reacties (0)
Geen reacties gevonden

 Reageer
Om te reageren op artikelen hoef je niet geregistreerd te zijn.
Om het forum te gebruiken is registreren echter wel verplicht.


Titel:
White Day: A Labyrinth Named School
Type:
Game
Releasedatum:
25-08-2017
Ontwikkelaar:
Sonnori
Uitgever:
PQube
Media:



Meer media